พัคซูโฮนั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดกว่าสองชั่วโมงแล้วถึงแม้ตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงเวลาทั้งสองอาจจะไม่สนิทกันแต่สุดท้ายแล้วพัคซอนอินก็เหมือนน้องชายของเขาคนหนึ่ง
“ยังไงคุณซอนอินต้องไม่เป็นอะไรค่ะ” เทียนกัลยาภัคจึงยื่นมือมากุมมือของชายหนุ่มไว้เพื่อส่งกำลังใจและให้ซูโฮคลายความกังวลลง
“พี่แค่รู้สึกผิดเพราะพี่ไม่พูดซอนอินถึงเก็บความแค้นไว้จนสุดท้ายทุกอย่างก็พังลง” หากวันนั้นเขาเลือกที่จะพูดวันนี้เขาทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่รักกันมาก
“เรื่องมันผ่านมาแล้วพี่ซูโฮอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ” หญิงสาวพยายามปลอบใจเพราะซูโฮเองก็คงเจ็บปวดไม่น้อยไหนจะคนที่เป็นพ่อที่ทำเรื่องเลวร้ายอย่างนั้นได้
“อย่าว่าแต่ซอนอินรับไม่ได้เลย ฉันที่เป็นลูกฉันเจ็บปวดขนาดไหน” ตั้งแต่วันที่เขาได้รู้ความจริงซูโฮจึงตัดขาดกับพ่อตัวเองซึ่งรับไม่ได้กับสิ่งที่พ่อตัวเองกระทำ
“คุณหมอ! น้องผมเป็นยังไงบ้างครับ” ซูโฮที่เห็นหมอและพยาบาลเดินออกมาจากห้องผ่
