ความคิดของฉันหยุดนิ่ง หัวสมองถูกนำมากลับมาใช้ในเรื่องปัจจุบัน เมื่อทางที่เดินข้างหน้ายังมีฝนพรำ แต่ทุกย่างก้าวของฉันไร้เม็ดฝนหล่นใส่ตัว
หันหลังมองไปด้านหลังจึงได้เห็นว่ามีคนกางร่มให้ฉัน เมื่อเห็นว่าเขาคือใครฉันจึงส่งยิ้มทักทาย
“ยิ้มทั้งน้ำตาในวันฝนตกมันไม่ดีนะรู้มั้ย ปล่อยให้มีแค่ฟ้าที่ร้องไห้และหลั่งน้ำตา ส่วนเราน่ะเลิกร้องได้แล้ว” เขาคือพี่แคล ฝาแฝดของพี่โคมไฟ เจอกันอีกแล้ว
ในวันนั้นที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง พี่แคลก็เป็นคนช่วยฉัน
ในวันนี้ที่เป็นจุดจบของฉันและนาว ฉันก็ยังได้เจอพี่แคลอีกเช่นเคย
“ทำไมพี่แคลเดินตากฝน”
“ไปทำธุระมา รถเสียก็เลยให้คนรู้จักมาส่งที่ปากซอย แล้วรอให้ไอ้ไฟมารับ กูทักมึงแล้วนะ แต่มึงไม่ได้ยินกูเลย กูก็เลยถือร่มเดินตามมา คนอะไรเดินเร็วฉิบหาย” พี่แคลเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“หอมว่าจะกลับบ้าน แต่ฝนมันตก ร่มไม่ได้พก วินก็ไม่มี ก็เลย...” ไม่รู้อะ ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องพูดอะไ
