พี่โคมไฟพาฉันเข้ามานั่งในรถ พี่แคลเข้าไปนั่งฝั่งคนขับและขับรถออกจากตรงนั้น ตลอดทางฉันนั่งร้องไห้โดยที่พี่โคมไฟนั่งลูบหัวของฉัน ประมาณ 5 นาทีก็ถึงบ้านของพี่แคลกับพี่โคมไฟ
“อาบน้ำสระผมเลยนะ เดี๋ยวไม่สบาย ถ้าไม่ทำตามที่พี่พูด พี่จะโทรบอกแม่ ใช้ของในห้องไอ้แคลก่อนก็ได้” เมื่อเดินเข้ามาในตัวบ้าน พี่โคมไฟเอาแม่มาขู่ก็เพื่อให้ฉันทำตาม
“ค่ะ”
“เร็ว ๆ อย่ามัวร้องไห้ ถ้านานมากพี่บอกแม่จริง ๆ ด้วย”
“หอมไม่ใช่เด็กที่จะเอาแม่มาขู่บ่อย ๆ นะคะพี่โคม” ฉันปาดน้ำตาและเบ้ปากจะร้องไห้
“พี่เอามาขู่แล้วได้ผลมั้ย”
“ได้ผลสิ ก็หอมกำลังจะทำตามนี่ไง”
“ห้ามร้องไห้ด้วยนะ พี่ไม่อยากเห็นน้ำตาของหัวหอม” ปลายนิ้วของพี่โคมไฟยื่นมาเช็ดน้ำตาที่ใบหน้าออกให้ฉัน
“ขอบคุณนะคะ”
“ขอบคุณอะไร รีบ ๆ ไปอาบน้ำ เดี๋ยวพี่จะไปต้มมาม่าร้อน ๆ ไว้ให้” ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ห้องของพี่แคล ซึ่งพี่แคลเดินตามฉันมา
“เสื้อผ้าใส่ของเด็กพ
