ปิ่น: กู~
ผม: ??
เห้อออ~ ปิ่นเธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนเธอคิดอะไรบางอย่างแล้วตัดสินใจได้แล้ว ผมขอให้สิ่งที่เธอคิดมันเป็นผลดีของเราทั้งสองคนเถอะนะ เธอหันมาสบตาผมก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า....
ปิ่น: กูพอแล้วว่ะเสี่ยดีน กู~ (ปิ่นพูดยังไม่จบผมก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน)
ผม: กูรู้ว่ามึงจะพูดยังไงต่อ แต่ยังไงกูก็จะขอโอกาสจากมึงอยู่ดี โอกาสที่เราจะได้รักกันอีก
ปิ่น: มันเป็นไปไม่ได้แล้วว่ะเสี่ย ฮึกๆ (ปิ่นเริ่มสะอื้น)
ผม: เป็นไปได้สิปิ่น เราจะสร้างครอบครัวด้วยกันนะ มีพ่อแม่ลูกไงปิ่น
ปิ่น: แต่ลูกไม่อยู่กับเราแล้วเสี่ย ฮึกๆ ฮือๆ ได้ยินไหม ลูกไม่อยู่กับเราแล้ว เค้าจากไปแล้ว ฮืออออออ (เธอพูดทั้งน้ำตา)
ผม: ..... (ผมเงียบแต่น้ำตาผมไหลตลอดเวลา)
ปิ่น: มันจบลงแล้วเสี่ยดีนอึก มันจบตั้งแต่มึงเลือกคนอื่นแล้วเสี่ย ฮือออออ
ผม: ไม่!! ความรักของเรามันต้องไปต่อสิ มันไม่มีทางจบ ในเมื่อกูรักมึง และมึงก็รักก
