[Hoy…Talk]
ครืด ครืด ครืด…
“พี่คะ โทรศัพท์เข้าค่ะ” แรงเขย่าของคนข้าง ๆ พร้อมกับน้ำเสียงงัวเงียเอื้อนเอ่ยขึ้น ในตอนนี้เวลาค่อนข้างจะดึก
“อื้ม…” ผมลืมตาขึ้น ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ตัวปัญหาขึ้นมาดูเจ้าของเบอร์ที่โทร. เข้ามาในเวลานี้ก่อนจะกดรับ เพราะไม่รับสายนี้ไม่ได้ สายนี้สำคัญรองมาจากป๋ากับแม่เลยครับ แต่สายป๋าถ้าผมเมาผมจะไม่รับ เพราะผมหลับลึก!
“โทร.มามีอะไรของมึงวะ กูจะนอน” ผมถามเสียงห้วนเมื่อกดรับสาย ถึงจะสำคัญผมก็คุยกันแบบนี้ พวกผมหยาบจนแม่ระอาเลยล่ะ
(พี่! มึงออกมาหาที่หลังหอหน่อยเร็ว ๆ นะ ปั้นรอ) ปลายสายไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรกับน้ำเสียงห้วน ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ของผมที่ถามออกไปเลยครับ ซ้ำยังสั่งผมอีก
ถามว่าผมจะไปไหน?
“เออ ๆ สิบห้านาทีถึง” ผมถอนลมหายใจ ก่อนจะบอกกับปลายสายแล้วกดวาง
อ่า...ก็บอกแล้วไงครับว่าสายนี้สำคัญ!
“ฉันกลับนะ” ผมหันไปบอกร่างบางที่นอนลืมตามองหน้าผมอยู่ตอนนี้ พร้อมกั
