“มาปรึกษาผมเสียดิบดี แต่คุณดันไปมีเรื่อง?”
“จิ๊ ก็มันน่าโมโหไหมวะ กูไม่ตีผู้หญิงไปก็บุญแล้ว” เสียงจิ๊ปากขัดใจดังขึ้นขณะที่นาน ๆ ทีจะได้มีเวลานั่งทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนสนิท ในคณะแพทยศาสตร์ที่มองไปทางไหนมันก็ดูจะหดหู่และวังเวงไปเสียหมด
สมกับเป็นคณะที่มีไว้สำหรับพวกหัวกะทิซึ่งมีความอดทนสูงเรียน ผิดกับคณะวิศวกรรมศาสตร์ของโรมอย่างลิบลับ โดยถ้าไม่บอกว่าเป็นสถาบันการศึกษา มาอยู่แรก ๆ เขาก็นึกว่าเป็นตลาด วุ่นวายเสียยิ่งกว่าอะไร
แล้วเรื่องวันนั้นก็ไปเข้าหูไอ้เตอร์มันเร็วเสียเหลือเกิน ถ้าไม่บอกว่าเรียนหมอ ก็คิดว่าเป็นเด็กจากคณะสื่อสารมวลชน
เห็นแว่น ๆ เนิร์ด ๆ ความจริงแล้วเสือกเก่งมาก
“ถ้าไม่มีเด็กอยู่ด้วย ป่านนี้คาเฟ่เขาคงจะเละไปแล้ว”
“กูก็ไม่ได้นักเลงขนาดนั้นไหมวะเตอร์ แค่หมดจังหวัด ใครมันจะเก่งสู้กู!”
“คนเขาจะหมดศรัทธากับตระกูลพรรณรายณ์ตอนถึงรุ่นคุณเนี่ยโรม ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยเถอะครับ
