ตอนที่6

เช้าวันถัดมาทุกอย่างดูปกติมากเกินไป ณิชานั่งอยู่หน้าคอมเหมือนเดิม ตัวเลขเดิมงานเดิม คนเดิมแต่ความรู้สึก… ไม่เหมือนเดิมเธอเผลอมองโทรศัพท์เป็นระยะทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควร และก็มันสว่างขึ้นจริง ๆข้อความใหม่หัวใจเธอกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะกดเปิด “ถึงที่ทำงานแล้ว” ไม่มีชื่อแต่เธอรู้ว่าใครณิชาขมวดคิ้วทันที “คุณรู้ได้ยังไง” เธอพิมพ์กลับไปไม่ถึงห้าวินาที “ฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ” นิ้วเธอชะงักความรู้สึกเดิมกลับมาอีกครั้อึดอัด และ… โกรธ “เลิกยุ่งกับฉันสักที” เธอกดส่งไปแรงกว่าปกติเงียบไม่มีการตอบกลับทันทีซึ่งยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจพักเที่ยง ณิชาลงมาซื้อกาแฟกับเพื่อนร่วมงานพยายามทำตัวปกติ “ช่วงนี้ดูแปลก ๆ นะ” เพื่อนทักอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่า” ณิชาส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” คำเดิมแต่คราวนี้… เธอเองยังไม่เชื่อ “หรือมีหนุ่ม?” เพื่อนแซวเธอหัวเราะแห้ง ๆ “ถ้ามีจริงคงไม่อยากให้มีหรอก” คำตอบนั้นหลุดออกมาโดยไม่ทันคิดและมันจริงเกินไปตอนเย็นฝนเริ่มตกณิชาเดินออกจากอาคาร มือกอดกระเป๋าแน่นสายตากวาดมองรอบตัวโดยอัตโนมัตินิสัยใหม่ที่เธอไม่ชอบ “มองหาใครอยู่” เสียงนั้นดังขึ้นใกล้เกินไปเธอหันขวับคีรินยืนอยู่ข้างเสา ใต้ร่มของตัวเองเหมือนไม่ได้รีบร้อนอะไรเหมือนเขา “อยู่ตรงนี้มานานแล้ว” “คุณมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงเธอเย็นลงทันทีเขาเดินเข้ามาหยุดตรงระยะเดิมระยะที่ทำให้เธอถอยแต่คราวนี้เธอไม่ถอย “มารับเธอ” เขาตอบสั้น ๆ “ฉันไม่ได้ขอ” “ฉันไม่ได้ถาม” บทสนทนาเดิมแต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม ณิชาสบตาเขาตรง ๆ “ฉันไม่ไปกับคุณ” เธอพูดชัดไม่มีลังเลฝนตกหนักขึ้น เสียกระทบพื้นดังกลบความเงียบบางส่วนคีรินมองเธอนิ่ง นานกว่าทุกครั้ง “เมื่อคืนเธอไม่ได้ปฏิเสธ” “นั่นมันข้อตกลง” เธอสวนทันที “แล้วนี่ไม่ใช่” เขาเงียบไปครั้งแรกที่เขาไม่ตอบกลับทันทีณิชารู้สึกได้บางอย่างในสายตาเขา… เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่กดดันแต่มันมีอะไรที่ “ขาดการควบคุม” แทรกอยู่ “ขึ้นรถ” เขาพูดอีกครั้งเสียงต่ำลงหนักกว่าเดิม “ไม่” คำตอบสั้นแต่ชัดเหมือนมีดบรรยากาศตึงขึ้นทันทีฝนยังตกแต่ไม่มีใครขยับ “เธอกำลังทดสอบฉันอยู่หรือไง” เขาพูดช้า ๆณิชากำมือแน่นหัวใจเต้นแรง แต่เธอไม่ถอย “ฉันแค่ปกป้องตัวเอง” คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งไปอีกครั้งและครั้งนี้… นานกว่าเดิมสายตาเขาไล่มองเธอเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างหนักมากก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ขึ้นรถ” เขาพูดอีกครั้งแต่คราวนี้—เสียงไม่เหมือนเดิม มันไม่ใช่คำสั่งล้วน ๆ อีกแล้วมันมี… ความอดทนปนอยู่ “ฉันจะไปส่ง” “แค่นั้น” ณิชามองเขาพยายามอ่านว่าเขากำลังเล่นเกมอะไรแต่ครั้งนี้เธออ่านไม่ออกฝนเริ่มแรงขึ้น คนรอบตัวทยอยวิ่งหลบเธอยืนอยู่ตรงนั้น เปียกเล็กน้อยลังเลสุดท้าย เธอเปิดประตูรถ ในรถเงียบมีแค่เสียงฝนกระทบกระจกณิชานั่งเกร็ง มือวางบนตักแน่นสายตาจ้องไปข้างหน้าไม่หันไปมองเขา “กลัวฉันขนาดนั้นเลย?” เขาเอ่ยขึ้นสายตายังมองถนน “ฉันแค่ไม่สบายใจ” เธอตอบตรง “ต่างกันยังไง” “กลัวคือไม่มีเหตุผล” “แต่กับคุณ… ฉันมี” คำตอบนั้นทำให้มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ยิ้มดีแต่ก็ไม่ใช่ยิ้มร้าย “อย่างน้อยก็ซื่อสัตย์” เขาพูดเบา ๆรถเลี้ยวเข้าซอยคอนโดเธอช้า ๆ เหมือนเขาไม่อยากให้มันถึงเร็วเกินไปรถจอด ณิชาปลดเข็มขัดทันที “ขอบคุณ” คำสั้น ๆ ตามมารยาทมือกำลังจะเปิดประตู “ณิชา” เสียงเขาเรียกเธอหยุดแต่ไม่หัน “อย่าทำแบบนี้อีก” เธอพูดก่อนน้ำเสียงนิ่งแต่จริงจัง “แบบไหน” “มาควบคุมชีวิตฉัน” ความเงียบตกลงมาอีกครั้งคีรินมองเธอนาน ก่อนจะพูดช้า ๆ “ฉันพยายามแล้ว” ประโยคนั้นทำให้เธอหันกลับไปมองเขาทันที “พยายามอะไร” สายตาเขาเข้มขึ้นลึกกว่าเดิม “ไม่เข้าไปยุ่ง” หัวใจเธอสะดุด “แต่เธอทำไม่ได้” ณิชาพูดต่อให้เหมือนรู้คำตอบคีรินยิ้มบาง “ใช่” คำตอบสั้นแต่จริงและนั่นแหละที่น่ากลัวที่สุดณิชากัดฟันก่อนจะเปิดประตูลงจากรถโดยไม่พูดอะไรอีกเธอเดินเข้าคอนโดเร็วขึ้นเหมือนหนีแต่พอถึงหน้าห้องมือกลับชะงักหัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดภาพสายตาเขายังติดอยู่ในหัวไม่ใช่แค่ความน่ากลัวแต่มันมีบางอย่างที่เธอเริ่มเข้าใจและนั่นยิ่งทำให้เธอไม่อยากเข้าใจในรถ คีรินยังนั่งอยู่ที่เดิมสายตามองไปยังทางที่เธอเดินหายไปนิ่งเงียบก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ดื้อจริง ๆ” แต่คราวนี้ไม่มีความหงุดหงิดมีแค่…ความสนใจที่มากขึ้นกว่าเดิม