ตอนที่7

ณิชาตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อยทั้งที่เมื่อคืน… เธอแทบไม่ได้นอนภาพเดิมวนซ้ำสายตาของคีรินคำพูดนั้น “ฉันพยายามแล้ว” มันไม่ใช่คำขู่แต่มันคือความจริงและนั่นแหละ… ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยบริษัท ทุกอย่างยังเหมือนเดิมแต่วันนี้… มีบางอย่างเพิ่มเข้ามา “ณิชา มีคนมาหา” พนักงานหน้าบริษัทเรียกเธอชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นทันที “ใครคะ” “ไม่แน่ใจค่ะ แต่หล่อมากนะ” ประโยคหลังทำให้เพื่อนร่วมงานหันมามองทันที “โอ้โห ใครกัน” ณิชาไม่ขำเธอเดินไปช้า ๆในหัวมีแค่ชื่อเดียว แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่เธอกลับ… หยุดคิดไปชั่วขณะผู้ชายอีกคนไม่ใช่คีรินเขายืนพิงเคาน์เตอร์ ใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อน ดูสะอาด สุภาพ รอยยิ้มของเขา… ต่างจากคีรินโดยสิ้นเชิง “คุณณิชา?” เสียงนุ่มสุภาพ ไม่มีแรงกดดัน “ค่ะ…?” เธอตอบอย่างระวัง “ผมชื่อ ‘ธาม’ เป็นลูกค้าของบริษัทคุณ” เขายื่นนามบัตรให้ “พอดีอยากคุยเรื่องงานนิดหน่อย” ณิชารับมาสายตาสแกนเร็ว ๆข้อมูลครบปกติ “คุยข้างบนได้ไหมครับ” เขาถาม “หรือถ้าคุณสะดวกที่คาเฟ่ด้านหน้า…” เขาเปิดทางเลือกต่างจากใครบางคนที่ไม่เคยถามณิชาลังเลแต่สุดท้าย “คาเฟ่ก็ได้ค่ะ” คาเฟ่หน้าบริษัทบรรยากาศเงียบสบายธามคุยเรื่องงานจริงชัดเจนตรงประเด็นไม่มีอะไรแปลกแต่สิ่งที่แปลกคือ ณิชารู้สึก “สบาย” มากกว่าที่ควร “คุณดูเครียดนะครับ” เขาพูดขึ้นระหว่างพักบทสนทนาเธอชะงักเล็กน้อย “เหรอคะ” “ครับ เหมือนมีอะไรอยู่ในหัวตลอดเวลา” เขายิ้มบาง ๆไม่ก้าวล้ำแต่สังเกตเห็นณิชาหลบสายตาเล็กน้อย “ช่วงนี้งานเยอะนิดหน่อยค่ะ” คำโกหกอีกแล้ว แต่เธอเริ่มชิน “ถ้าเครียดมาก… ลองพักบ้างนะครับ” ประโยคธรรมดาแต่ทำให้เธอเงียบไปชั่วครู่เพราะไม่มีใครพูดแบบนี้กับเธอมานานแล้ว “ผมขอเลี้ยงกาแฟได้ไหมครับ” ธามพูดต่ อ “ถือว่าเป็นการขอบคุณเรื่องงาน” ณิชามองแก้วในมือลังเล “ไม่เป็นไรค่ะ” “ถือว่าผมอยากเลี้ยง” เขาพูดแทรกเบา ๆไม่กดดันแต่จริงใจและสุดท้ายเธอก็พยักหน้าแต่เธอไม่รู้เลยว่าอีกมุมหนึ่งของถนนมีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่ตลอด ในรถสีดำคีรินนั่งเงียบสายตาจับจ้องไปที่กระจกใสของร้านกาแฟภาพที่เห็นชัดเจนเกินไปณิชากำลัง… ยิ้มรอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยได้จากเธอมือของเขาวางนิ่งบนพวงมาลัยแต่นิ้วค่อย ๆ กำแน่นขึ้นช้า ๆ “ใคร” เสียงเขาเบามากเหมือนถามตัวเองแต่สายตาไม่ละจากภาพนั้นคาเฟ่ “งั้นไว้ผมติดต่อไปอีกนะครับ” ธามลุกขึ้น “ครับ ขอบคุณมากนะครับ” ณิชาพยักหน้ายิ้มเล็กน้อยตามมารยาทก่อนจะลุกขึ้นตามแต่ทันทีที่เธอหันไปทางประตู หัวใจเธอก็… กระตุกแรงคีรินยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้เห็นอะไรไปแค่ไหน แต่จากสายตาเธอรู้ว่าเขาเห็น “ทุกอย่าง” บรรยากาศเปลี่ยนทันทีเหมือนอากาศหนักขึ้น หายใจยากขึ้น “เพื่อนเหรอครับ” ธามถามเบา ๆณิชาเงียบไม่รู้จะตอบยังไงเพราะคำว่า “เพื่อน”มันห่างไกลจากความจริงเกินไปคีรินเดินเข้ามาช้า ๆหยุดข้างเธอใกล้เกินไปโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว “คุยเสร็จแล้ว?” เสียงเขานิ่งแต่ต่ำธามมองทั้งคู่เริ่มรู้สึกถึงบางอย่าง “อ่อ… ถ้าคุณมีธุระ” “มี” คีรินตอบแทนทันทีตัดบทชัดเจน ไม่มีมารยาท ณิชาหันไปมองเขา “คุณ” “ไป” เขาพูดสั้น ๆเหมือนคำสั่งเดิมแต่คราวนี้เธอไม่ยอม “ฉันยังคุยไม่เสร็จ” เธอสวนกลับทันทีเสียงไม่ดังแต่แข็งคีรินชะงักเสี้ยววินาทีก่อนสายตาจะเปลี่ยนเข้มขึ้น ลึกขึ้นและอันตรายขึ้น “แน่ใจเหรอ” เขาพูดช้า ๆธามเริ่มขยับเหมือนจะช่วยเบรกสถานการณ์ “เอ่อ… คุณณิชา ถ้ามีปัญหา” “อย่า” เสียงคีรินตัดขึ้นไม่ได้มองธามแต่น้ำเสียงนั้น ชัดเจนว่าเตือน บรรยากาศเย็นลงทันทีณิชาหายใจลึกเธอรู้ว่าถ้าปล่อยให้มันไปต่อมันจะไม่จบดี “ธามคะ ไว้คุยงานกันต่อวันหลังนะคะ” เธอพูดเร็วตัดสินใจเองธามมองเธอเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างก่อนจะพยักหน้า “ครับ… ระวังตัวนะครับ” คำพูดนั้นทำให้คีรินยิ้มบาง ๆแต่เย็นหน้าร้านเงียบไม่มีคนแล้วณิชาหันไปเผชิญหน้าเขาทันที “คุณกำลังทำบ้าอะไร” น้ำเสียงเธอชัดเจนโกรธจริงคีรินมองเธอไม่ตอบทันที “ฉันถามว่าคุณทำอะไรอยู่” เธอกดเสียงต่ำ “ดูแลของของฉัน” คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักก่อนความโกรธจะพุ่งขึ้นทันที “ฉันไม่ใช่ของคุณ!” เธอพูดชัดดังพอให้สะท้อนในความเงียบคีรินนิ่งสายตาเขาไม่หลบไม่สั่นแต่ลึกลงไปมีบางอย่างขยับ “ยังไม่ใช่” เขาพูดเบา ๆ แต่ชัดทุกคำ “แต่จะเป็น” ณิชากำมือแน่น “คุณนี่มัน” “หึง” เขาพูดแทรกตรงไม่อ้อมและครั้งนี้ไม่มีการปิดบังเธอเงียบไปทันทีเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ “ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเธอ” เขาพูดต่อเสียงต่ำลงจริงขึ้น “โดยเฉพาะ… ต่อหน้าฉัน” หัวใจเธอเต้นแรงไม่ใช่เพราะหวั่นไหวแต่เพราะสถานการณ์มันเริ่มเกินควบคุมจริง ๆ แล้ว