ความเงียบในห้องตึงจนแทบหายใจไม่ออก
สามคนยืนประจันหน้ากันในระยะที่ไม่ไกลพอให้ปลอดภัย และไม่ใกล้พอให้พลาดได้
ณิชามองสลับระหว่างสองคนเธอไม่รู้เรื่องในอดีตทั้งหมด แต่เธอเห็นชัดว่ามันไม่ใช่แค่ความแค้นธรรมดามันคือสิ่งที่สะสมมานานและยังไม่จบ
“นายยังคิดว่าคุมทุกอย่างได้เหมือนเดิม”
ชายคนนั้นพูดน้ำเสียงนิ่ง แต่แฝงความกดดันคีรินไม่ตอบทันทีสายตาเขาไม่ละจากอีกฝ่าย
“ฉันไม่ต้องคุมทุกอย่าง”
เขาพูดในที่สุด
“ฉันแค่ต้องคุมจุดที่สำคัญพอ”
คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายยิ้ม
“จุดสำคัญของนาย”
เขามองไปที่ณิชา
“ก็ยังเหมือนเดิม”
คีรินขยับเล็กน้อยยืนบังเธอมากขึ้นท่าทางนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องพูด
“อย่าเอาเธอมาเกี่ยว”
เสียงเขาต่ำลงอันตรายชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ
“สายไปแล้ว”
เขาตอบ
“ตั้งแต่นายเลือกแล้ว”
คำพูดนั้นเหมือนย้ำสิ่งที่คีรินรู้ดี
แต่เขาไม่ถอยทันใดนั้นเสียงบางอย่างดังขึ้นจากรอบห้อง
เหมือนกลไกถูกเปิดหน้าจอหลา
