ลมกลางคืนพัดผ่านเบา ๆ
แต่บรรยากาศกลับหนักจนเหมือนหยุดนิ่ง
คีรินยืนข้างรถ
สายตาจับไปที่รอยลากบนพื้นดินรอยนั้นยาวลึกและยังใหม่
ณิชายืนข้างเขาเธอไม่พูดแต่กำลังวิเคราะห์ทุกอย่างรอยเท้าไม่ใช่ของคนเดียวมีอย่างน้อยสามคนและมีจังหวะที่เดินไม่สม่ำเสมอเหมือนมีคนหนึ่งกำลังถูกลาก
“เขายังไม่ตาย”
เธอพูดเสียงนิ่งคีรินพยักหน้า
“เขาต้องการตัวเป็น”
เขาตอบคำพูดนั้นทำให้สถานการณ์ชัดขึ้นนี่ไม่ใช่แค่การโจมตีแต่มันคือการล่อ
“มันอยากให้เราตามเข้าไป”
ณิชาพูดเธอเงยหน้ามองความมืดตรงหน้า
ต้นไม้สูงบังแสงไฟจนแทบไม่เห็นอะไร
ทางข้างหน้าแคบเหมือนทางที่ถูกใช้เฉพาะคนที่รู้คีรินมองไม่ลังเล
“แล้วเราจะไป”
เขาพูดน้ำเสียงนิ่งแต่ตัดสินใจแล้วทั้งสองเดินตามรอยเข้าไปก้าวช้าระวังทุกเสียงเล็กน้อยถูกขยายในความเงียบ
กิ่งไม้แห้งแตกใต้ฝ่าเท้าเสียงลมหายใจเบาณิชากวาดสายตาเธอไม่ได้มองแค่ทางแต่ดูมุมสูงเงาจุดซ่อนตัวทุกอย่างที่อาจ
