ณิชายืนค้างอยู่ตรงมุมทางเดินสายตาจับภาพในห้องไม่กะพริบหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวคนที่ยืนหันหลังอยู่ตรงนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้า
ไม่ใช่ศัตรูที่เธอไม่รู้จัก
แต่เป็นคนที่เธอเคยเชื่อว่าอยู่ข้างเดียวกัน
ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านอกไม่ใช่แค่ตกใจแต่มันเหมือนถูกดึงพรมออกจากใต้เท้า
คีรินยืนอยู่ข้างหน้าเล็กน้อย
สายตาเขาเย็นลงทันทีไม่มีความลังเล
ไม่มีความสงสัยเหมือนเขารู้แล้วหรือไม่ก็เตรียมใจไว้แล้วชายคนนั้นขยับเล็กน้อยเหมือนรู้ว่ามีคนอยู่ก่อนจะพูดออกมา
น้ำเสียงเรียบแต่คม
“ออกมาเถอะ”
คำพูดนั้นไม่ได้ดังแต่ชัดพอให้รู้ว่าเขารู้ตัว
คีรินไม่รอเขาก้าวออกไปทันทีตรง
ไม่หลบณิชาตามออกไปช้า ๆ
สายตายังจับที่ชายคนนั้นเมื่อเขาหันมาภาพทุกอย่างชัดขึ้น
ไม่มีอะไรให้ปฏิเสธมันคือเขาจริง ๆคนที่เคยยืนอยู่ในจุดที่เธอไว้ใจตอนนี้กลับยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
คนของคีรินที่ถูกมัดเงยหน้าขึ้นพยายามพูดอะไรบางอย่างแต่เสียงแผ่ว
