บรรยากาศหน้าร้านกาแฟยังคงนิ่งงัน
แต่ความเงียบครั้งนี้… หนักกว่าเดิมหลายเท่า
“หึง?”
ณิชาทวนคำเหมือนจะไม่เชื่อหรือไม่อยากเชื่อ
คีรินไม่ได้ตอบทันทีเขามองเธอลึกนิ่ง
ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ
“ใช่”
ไม่มีการปฏิเสธ ไม่มีการเล่นคำ มีแค่ความจริง… ที่ตรงเกินไป
“คุณไม่มีสิทธิ์”
เธอสวนทันทีน้ำเสียงแข็งขึ้นชัดขึ้น เหมือนพยายามดึงตัวเองกลับมา
“เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”
คำพูดนั้นแทงเข้าไปตรง ๆแต่คีรินไม่สะเทือน
หรืออย่างน้อย… เขาไม่แสดงออก
“ตอนนี้… ยัง”
เขาพูดเรียบ ๆคำเดิมแต่ครั้งนี้มันหนักกว่าเดิม
“แล้วคุณคิดว่าฉันจะยอมเหรอ”
ณิชาจ้องเขาตรงไม่หลบคีรินขยับเข้ามาอีกก้าวใกล้เกินไป
“เธอไม่ต้องยอม”
เสียงเขาต่ำลง
“ฉันจะทำให้เธอเลือกเอง”
หัวใจเธอกระตุกแรงไม่ใช่เพราะหวั่นไหวแต่เพราะมันฟังดูอันตรายเกินไป
“เลิกยุ่งกับฉันเถอะ”
เธอพูดชัดช้าเหมือนตั้งใจให้ทุกคำมันจบแต่คีรินกลับยิ้มบาง ๆ
“ถ้าทำได้… ฉันเลิ
