ตอนที่2

ลมเย็นยามดึกปะทะใบหน้าทันทีที่ณิชาก้าวออกจากผับเสียงประตูปิดด้านหลังเหมือนตัดเธอออกจากโลกอีกใบ แต่ความรู้สึกกดดัน… ยังตามออกมาด้วย เธอกอดแฟ้มเอกสารแน่นขึ้นฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวทั้งที่ควรจะโล่งใจแต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าเดิมภาพสายตาคมของคีรินยังติดอยู่ในหัวนิ่ง เย็น และเหมือนจะมองทะลุทุกอย่าง “บ้าชะมัด…” เธอพึมพำเบา ๆ ถนนหน้าผับยังคงมีรถวิ่งผ่านแสงไฟสลับเงามืดทำให้บรรยากาศดูไม่ปลอดภัยเท่าไรนัก ณิชาหยุดอยู่ริมทาง กดเรียกรถผ่านแอป สายตากวาดมองรอบตัวอย่างระวังทุกอย่างดูปกติแต่เธอกลับรู้สึก… เหมือนมีคนมองอยู่หญิงสาวหันไปด้านหลังทันทีไม่มีใครหรืออย่างน้อย… ไม่มีใครที่แสดงตัวเสียงรถสีดำคันหนึ่งจอดเทียบใกล้เกินไป กระจกด้านข้างเลื่อนลงช้า ๆและคนที่นั่งอยู่ข้างในทำให้ณิชานิ่งไปทั้งตัว คีรินเขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยสายตาไม่ได้ดุดันเหมือนในห้องเมื่อกี้แต่กลับนิ่งจนอ่านไม่ออก “ขึ้นมา” คำสั่งสั้น ๆ หลุดออกจากริมฝีปากเขาณิชาขมวดคิ้ว “ฉันเรียกรถไว้แล้ว” “ยกเลิกซะ” น้ำเสียงเรียบเหมือนเดิมแต่คราวนี้… มันฟังดูไม่ใช่ตัวเลือก “ฉันไม่จำเป็นต้อง” “ขึ้นมา” เขาพูดทับทันทีไม่ดังแต่หนักพอให้เธอเงียบไป บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งณิชากำโทรศัพท์แน่นใจหนึ่งอยากปฏิเสธแต่อีกใจ… กลับรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่เธอควรลองท้าทายซ้ำ ๆสุดท้าย เธอเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่ง ภายในรถเงียบกว่าที่คิดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นหนังใหม่ลอยอยู่จาง ๆคีรินไม่พูดอะไรรถเคลื่อนตัวออกไปทันทีณิชามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามไม่สนใจคนข้าง ๆแต่ยิ่งพยายาม… กลับยิ่งรู้สึกถึงสายตาที่มองมา “มองทางดี ๆ สิ” เธอพูดขึ้น “ฉันมองอยู่” “คุณไม่ได้มองถนน” “แล้วใครบอกว่าเธอสำคัญน้อยกว่าถนน” คำตอบนั้นทำให้เธอหันกลับไปทันทีสายตาของเขายังคงนิ่งแต่แฝงบางอย่างที่ทำให้เธอใจสั่น “คุณกำลังทำให้มันแปลก” “มันแปลกตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในที่ของฉันแล้ว” ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้… หนักกว่าเดิม “คุณตามฉันออกมาทำไม” เธอถามในที่สุดคีรินไม่ตอบทันทีเขาเลี้ยวรถเข้าซอยที่เงียบกว่าถนนหลักไฟส่องสว่างน้อยลงก่อนจะพูดขึ้น “เธอเอาของของฉันไป” “มันไม่ใช่ของคุณ” “ตอนมันอยู่ในมือฉัน มันก็คือของฉัน” คำตอบนั้นทำให้ณิชากัดฟัน “นั่นมันของสำคัญของฉัน” “งั้นก็ถือว่า… เราเสมอกัน” เธอขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง” รถจอดกะทันหันแรงเฉื่อยทำให้ณิชาเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะตั้งตัวมือของคีรินก็เอื้อมมาจับข้อมือเธออีกครั้ง แรงแน่นกว่าเดิม “ปล่อย” “ยังไม่ถึงเวลา” เสียงเขาต่ำลงใกล้… เกินไปเขาดึงเธอเข้ามาเล็กน้อยระยะห่างระหว่างกันหายไปแทบหมดหัวใจของณิชาเต้นแรงจนเธอได้ยินชัด “เธอคิดจริง ๆ เหรอว่า… จะเข้ามาเอาของ แล้วเดินออกไปง่าย ๆ” ลมหายใจของเขาเฉียดใบหน้าเธอร้อน… และอันตราย “ฉันเอาของของฉันคืน” เธอยังไม่ยอมคีรินจ้องลึกลงมา “แล้วฉันล่ะ” คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก “คุณเกี่ยวอะไร” มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย “เธอเข้ามาในพื้นที่ของฉัน” “ท้าทายฉัน” “แล้วคิดว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ณิชาพยายามดึงมือกลับแต่เขาไม่ปล่อยตรงกันข้าม… เขากลับกระชับแรงขึ้น “ปล่อยฉัน” “แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ” เสียงเขาแทบจะกระซิบใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงทุกลมหายใจ “คุณกำลังทำผิด” “ฉันไม่เคยสนว่ามันถูกหรือผิด” คำตอบนั้น… ทำให้เธอเงียบไปสายตาของเขาเลื่อนต่ำลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสบตาอีกครั้ง “ฉันเตือนแล้ว” น้ำเสียงช้าลงชัดทุกคำ “อย่าเข้าใกล้” ณิชากำมือแน่นทั้งกลัว… และไม่พอใจ “แล้วถ้าฉันไม่ฟังล่ะ” คำถามนั้นเหมือนจุดอะไรบางอย่างในตัวเขาคีรินโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกจนระยะสุดท้าย… แทบไม่มีเหลือ “งั้นฉันก็จะทำให้เธอฟัง” ประโยคนั้น… ไม่ใช่แค่คำขู่แต่มันคือการเริ่มต้นของบางอย่างที่เธอไม่สามารถถอยออกมาได้ง่าย ๆ อีกแล้ว