ตอนที่3

เช้าวันถัดมา… เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ณิชานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สายตาจับจ้องตัวเลขบนหน้าจอ แต่สมองกลับไม่รับรู้อะไรเลยภาพเมื่อคืนยังวนอยู่มือที่จับเธอไว้แน่นเสียงทุ้มที่กดต่ำข้างหูและสายตาคู่นั้น…เธอหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะส่ายหัว “ตั้งสติหน่อยสิ” เธอบอกตัวเองเบา ๆ เสียงรองเท้าส้นสูงของเพื่อนร่วมงานเดินผ่านไปมา บรรยากาศในออฟฟิศยังคงวุ่นวายเหมือนทุกวันไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเธอเจออะไรมาและมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น “ณิชา ผู้จัดการเรียก” เสียงเพื่อนร่วมงานดังขึ้นเธอเงยหน้ามอง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ เดี๋ยวไป” ห้องผู้จัดการอยู่ปลายทางเดินประตูกระจกใสสะท้อนภาพเธอที่ดูปกติ… เกินไปณิชาสูดลมหายใจ ก่อนจะเคาะประตู “เชิญค่ะ” เธอเปิดเข้าไปแต่ภาพที่เห็น… ทำให้เธอหยุดนิ่งชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้รับรองแผ่นหลังพิงสบาย ราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง สูทสีเข้มเข้ากับบรรยากาศห้องมือข้างหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นสายตานั้น… ทำให้เธอแน่ใจทันที คีริน “มาแล้วเหรอ” เขาพูดเหมือนรู้จักกันดีณิชาขมวดคิ้ว “คุณมาที่นี่ได้ยังไง” ผู้จัดการรีบลุกขึ้น “เอ่อ… คุณคีรินเป็นลูกค้าคนสำคัญนะณิชา” คำว่า “ลูกค้า” ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรคีรินก็ลุกขึ้นยืน “ผมมีเรื่องต้องคุยกับเธอ” น้ำเสียงสุภาพ… แต่แฝงคำสั่งเหมือนเดิม “คุยที่นี่ก็ได้ค่ะ” เธอตอบกลับทันที เขามองเธอเงียบ ๆก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย “เธอแน่ใจ?” คำถามนั้นเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ณิชาชะงักสายตาเขาไม่ได้ดุแต่กลับกดดันมากกว่าเมื่อคืน “ออกไปคุยข้างนอกดีกว่า” ผู้จัดการรีบพูดแทรก เหมือนรับรู้บางอย่างได้สุดท้าย… ณิชาต้องเดินตามเขาออกมาโถงทางเดินเงียบกว่าภายในห้องคีรินหยุดเดินก่อนจะหันกลับมาหาเธอ “ที่ทำงานเธอ… น่าสนใจดี” “คุณมาทำอะไร” เธอถามตรง ๆเขายิ้มบาง ๆ “มาหาเธอ” คำตอบนั้นทำให้เธอหายใจสะดุดเล็กน้อย “ฉันไม่ได้อนุญาต” “ฉันไม่เคยขออนุญาตใคร” เธอเม้มปากพยายามควบคุมอารมณ์ “คุณกำลังล้ำเส้น” “แล้วเมื่อคืนล่ะ” คำถามนั้นแทงตรงจุดทันทีณิชาเงียบไปคีรินก้าวเข้ามาใกล้ไม่เร็ว… แต่ทำให้เธอถอยโดยไม่รู้ตัวจนแผ่นหลังชิดผนัง “เธอเป็นคนเริ่ม” เสียงเขาต่ำลง “เดินเข้ามาในที่ของฉัน” “เอาของไป” “แล้วก็เดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เขาหยุดตรงหน้าเธอระยะห่างใกล้พอให้เธอรู้สึกถึงแรงกดจากตัวเขา “มันไม่ง่ายแบบนั้น” ณิชาสบตา แม้หัวใจจะเต้นแรง “งั้นคุณต้องการอะไร” คำถามนี้… ทำให้เขานิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบ “เธอ” คำเดียวแต่หนักพอให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง “คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระ” “ฉันไม่เคยพูดเล่น” บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกดึงตึงไม่มีเสียงอื่นแทรกเข้ามา “ฉันไม่ใช่ของของคุณ” เธอย้ำชัดคีรินมองเธอนิ่งก่อนจะยกมือขึ้น…แต่หยุดไว้แค่ระดับใบหน้าไม่ได้แตะแค่ใกล้พอให้เธอรู้สึกได้ “ตอนนี้… ยังไม่ใช่” เขาพูดช้า ๆสายตาคมจ้องลึก “แต่เดี๋ยวก็ใช่” ณิชารู้สึกเหมือนอากาศหายไปชั่วขณะ “คุณมั่นใจเกินไป” “ฉันไม่เคยพลาด” คำตอบนั้น… ไม่ใช่แค่ความมั่นใจแต่มันคือคำประกาศเขาถอยออกไปหนึ่งก้าวเหมือนปล่อยให้เธอหายใจได้อีกครั้งแต่สายตายังไม่ละ “กลับไปทำงานเถอะ” น้ำเสียงเขากลับมาเรียบเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แล้วเราจะได้เจอกันอีก” “ฉันไม่ได้อยากเจอคุณ” ณิชาตอบทันทีมุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย “แต่ฉันอยากเจอเธอ” เขาหันหลังเดินจากไปทิ้งเธอไว้ตรงนั้นกับความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ณิชายืนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะรู้ตัวว่า…ชีวิตที่เคยปกติกำลังถูกใครบางคน… ดึงเข้าไปเปลี่ยนโดยที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ