ทางเดินด้านหลังร้านเงียบกว่าด้านหน้าอย่างชัดเจนแสงไฟสลัวเสียงผู้คนค่อย ๆ หายไปเหลือเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาสามคนชายคนนำทางเดินไม่หันกลับมา
เหมือนมั่นใจว่าทั้งคู่จะตามและมันก็จริงณิชาเดินตามไปโดยไม่ลังเลแม้จะรู้ว่าแต่ละก้าวกำลังพาเธอเข้าใกล้สิ่งที่อันตรายมากขึ้นคีรินเดินขนาบอยู่ข้าง ๆไม่ได้จับเธอแต่ระยะห่างนั้นเหมือนพร้อมจะเข้ามาป้องกันได้ทุกเมื่อสุดทางเดินเป็นห้องส่วนตัวประตูปิดสนิทชายคนนั้นหยุดเคาะเบา ๆ สองครั้งแล้วเปิดประตู
“เชิญ”
เขาพูดณิชามองคีรินแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะเดินเข้าไปห้องด้านในเงียบกว้างและหรูชายวัยกลางคนคนนั้นนั่งอยู่ตรงโต๊ะคนเดิมจากในร้านสายตาเขายกขึ้นทันทีที่ทั้งคู่เข้ามา นิ่ง ชัดและเหมือนอ่านทุกอย่างออก
“นั่งสิ”
เขาพูดน้ำเสียงเรียบไม่มีการต้อนรับแต่ก็ไม่มีการปฏิเสธณิชานั่งลงคีรินนั่งข้างเธอไม่มีใครพูดทันทีความเงียบกดลงมาหนักพอให้รู้ว่าที่นี่… เขาเป็นคนกำหนดทุกอย่างช
