ทันทีที่ออกจากร้าน
อากาศด้านนอกเหมือนเบาขึ้นแต่ความรู้สึกของณิชากลับหนักกว่าเดิม
เธอเดินไปข้างหน้าเงียบ ๆไม่พูดอะไรคีรินเดินตามอยู่ข้าง ๆระยะห่างเท่าเดิมแต่ความรู้สึก… ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
“คุณเคยอยู่กับพวกเขา”
ณิชาพูดขึ้นมาไม่มองเขาแต่เสียงชัดคีรินไม่ได้ตอบทันทีเสียงรถผ่านไปเสียงคนเดินแต่ระหว่างเขากับเธอมีแค่ความเงียบ
“ใช่”
เขาตอบในที่สุด สั้นทตรงไม่มีข้อแก้ตัวณิชาหยุดเดินหันมามองเขาสายตาจริงจัง
“ระดับไหน”
เธอถามคีรินมองเธอก่อนจะตอบ
“ลึกพอจะรู้ทุกอย่าง”
คำตอบนั้นทำให้เธอนิ่ง
มันไม่ใช่แค่เคยรู้จักแต่คือเคยอยู่ “ข้างในจริง ๆ”
“แล้วออกมาได้ยังไง”
เธอถามต่อคีรินเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนเลือกว่าจะพูดแค่ไหน
“เพราะฉันเลือก”
คำตอบนั้นไม่ครบแต่ก็ไม่โกหกณิชาจ้องเขา
“แล้วเขาปล่อยคุณไปง่าย ๆ แบบนั้น?”
คำถามนี้หนักกว่าเดิมคีรินยิ้มบาง ๆแต่ไม่ใช่ยิ้มสบาย
“ไม่มีใครออกจากที่แบบนั้นได้ง่าย”
