ผู้ดูแลโหนดพุ่งเข้ามาในพริบตา เร็วเกินกว่าที่สายตาจะตามทัน คีรินยกแขนขึ้นกันแทบจะสัญชาตญาณ แต่แรงปะทะก็ซัดเข้ามาเต็ม ๆ จนเขาถอยหลังไปหลายก้าว เสียงรองเท้าครูดกับพื้นดังลั่น
“เร็วเกินไป…” คีรินพึมพำ แต่แววตายิ่งคมกว่าเดิม
เรย์ไม่รอ เขาพุ่งเข้าด้านข้าง หวังตัดจังหวะด้วยการเตะต่ำใส่ข้อ แต่ผู้ดูแลหมุนตัวหลบได้อย่างแม่นยำราวกับรู้ล่วงหน้า ก่อนจะสวนกลับด้วยหมัดสั้นที่อัดเข้าช่วงลำตัวของเรย์เต็มแรง
เรย์กระเด็นถอยออกมา หายใจสะดุดเล็กน้อย “มันอ่านตำแหน่งเราได้ตลอด…ไม่ใช่แค่เดา”
“เพราะเซนเซอร์มันอยู่ทั้งตัว!” อาร์คตะโกนจากด้านหลัง มือยังคงกดเครื่องไม่หยุด “มันรู้ทุกการเคลื่อนไหว!”
ณิชากัดฟัน ก่อนจะพุ่งเข้าไปจากด้านหลัง เธอไม่โจมตีตรง ๆ แต่เปลี่ยนจังหวะกลางทาง หวังให้ระบบตามไม่ทัน ทว่าในวินาทีที่เธอเข้าใกล้ ผู้ดูแลกลับหันมารับได้พอดี มือของมันคว้าข้อมือเธอแน่นแล้วเหวี่ยงออกไปด้านข้าง
“อึก!” ร่า
