ความเงียบในห้อง
หนัก
จนได้ยินแค่เสียงเครื่องที่ยังทำงานอยู่แผ่ว ๆ
แสงจากโครงสร้างทรงกระบอกสะท้อนบนใบหน้าของทุกคน
ไม่มีใครพูด
แต่ทุกคนเข้าใจ
ว่าคำตอบ…กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่าง
“ต้องมีคนรับโหลดแทน…” อาร์คพูดซ้ำเบา ๆ เหมือนยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป
คีรินยืนกอดอก มองไปที่แกนกลาง “ก็ไม่มีอะไรต้องคิดเยอะ”
เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว
“ฉันทำเอง”
“ไม่”
เสียงนั้นออกมาทันที
ณิชาส่ายหน้าอย่างแรง “นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหนักแค่ไหน!”
คีรินยักไหล่ “ก็ไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่ามันต้องมีคนทำก็พอ”
เรย์มองเขานิ่ง ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ “ถ้านายพัง…ไม่มีใครหยุดระบบหลักต่อได้”
คีรินหันไปมองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “งั้นนายจะทำ?”
เรย์เงียบ
เสี้ยววินาที
ก่อนจะตอบ
“…ถ้าจำเป็น”
บรรยากาศตึงขึ้นทันที
อาร์คมองทั้งสามคนสลับไปมา มือเขากำแน่น “เดี๋ยวก่อน…มันไม่ใช่แค่ ‘ใครก็ได้’”
เขารีบอธิบาย “คนที่รับโห
