ตอนที่131

เสียง…หายไปก่อนอย่างแรก ไม่ใช่ความเงียบ แต่เหมือนถูก “ตัดขาด” ณิชาลืมตา แต่ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องเดิม เธอยืนอยู่ท่ามกลางทางเดินยาวไม่สิ้นสุด เต็มไปด้วย “ประตู” นับไม่ถ้วน แต่ละบานมีเสียงกระซิบดังลอดออกมา ซ้อนทับกัน จนแยกไม่ออก “นี่มัน…” เธอพึมพำ ก่อนที่ภาพจะเปลี่ยนทันที คีรินทรุดเข่าลง ร่างเขาสั่น เส้นเลือดขึ้นที่ขมับ ภาพในหัวเขาไม่ใช่ทางเดิน แต่เป็น “สนามรบ” เสียงระเบิด เสียงร้อง ภาพคนล้ม ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของ “หลายร้อยชีวิต” “หยุด…!” เขาคำราม แต่ภาพไม่หยุด เรย์ยืนแข็ง นิ่ง เหมือนถูกตรึง ภาพตรงหน้าเขาคือ “ห้อง” เหมือนห้องนี้ แต่มีเขา…ยืนอยู่หลายคน กำลังตัดสินใจ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทางเลือกเดิม ผลลัพธ์เดิม เหมือนถูกจำลองไม่รู้จบ “มันกำลัง…จำลองความคิดเรา” เขาพึมพำ เสียงแหบ “อาร์ค!” ณิชาตะโกน แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินไหม “เรากำลังโดนดึง