เสียงประตูปิดดัง “ปึง”
ไม่แรงมาก
แต่พอให้รู้ว่า “ไม่ปกติ”
เรย์ยืนอยู่หน้าห้อง
นิ่ง
สายตาจับจ้องไปที่ประตูที่เพิ่งปิดลง
ณิชาเข้าไปในห้องนอน
โดยไม่พูดอะไรเพิ่ม
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบลงทันที
ผิดจากทุกวัน
ก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที
“ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องไปรับ!”
ณิชาพูด น้ำเสียงหงุดหงิดกว่าปกติ
เรย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “มันดึกแล้ว”
“ฉันกลับเองได้”
“ฉันรู้”
“งั้นนายจะมาทำไม”
คำถามนั้นตรงเกินไป
จนเขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“…ฉันไม่อยากให้เธอกลับคนเดียว”
“แต่ฉันอยากกลับเอง!”
เสียงเธอเริ่มสูงขึ้นเล็กน้อย
เรย์ขมวดคิ้ว
“มันไม่ปลอดภัย”
“เรย์!”
ณิชามองเขาตรง ๆ
“ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น”
ความเงียบตกลงมา
ทันที
เขาไม่ได้ตั้งใจจะสื่อแบบนั้น
แต่คำพูด…มันออกไปแล้ว
“ฉันไม่ได้หมายความว่า—”
“แต่สิ่งที่นายทำ มันเหมือนคิดว่าฉันดูแลตัวเองไม่ได้”
เธอตัดบท
สายตาเธอไม่ได้โกรธ
แต่มัน…น้อยใจ
แล
