ช่วงเย็นของวันทำงาน
ณิชากำลังจะเลิกเวร
เธอถอดเสื้อกาวน์ออก แขวนไว้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบกระเป๋าเตรียมกลับ
“หมอณิชาคะ”
เสียงพยาบาลเรียกเบา ๆ
“มีคนมารอข้างนอกค่ะ บอกว่ามาหา”
ณิชาชะงักเล็กน้อย “ใครคะ”
“ไม่แน่ใจค่ะ แต่ดู…จริงจังนะคะ”
เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไป
หน้าห้องพักแพทย์
ชายคนหนึ่งยืนรออยู่
แต่งตัวดี ดูภูมิฐานกว่าคนไข้ทั่วไป
ทันทีที่เห็นเธอ เขาก็ยิ้ม
“หมอณิชา”
เธอจำได้ทันที
“คุณ…เคยมาตรวจใช่ไหมคะ”
เขาพยักหน้า “ใช่ครับ แต่วันนี้ผมไม่ได้มาในฐานะคนไข้”
ณิชานิ่งไปเล็กน้อย
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
เขาสูดหายใจลึกเล็กน้อย
เหมือนตัดสินใจ
“ผมอยากชวนคุณไปทานข้าว”
คำพูดนั้นตรงไปตรงมา
ณิชากะพริบตาเบา ๆ ก่อนจะยิ้มสุภาพ
“ขอโทษนะคะ แต่ฉัน—”
“ผมจริงจังครับ” เขาพูดแทรก “ผมไม่ได้พูดเล่น”
บรรยากาศเริ่มตึงขึ้นเล็กน้อย
“ผมติดตามคุณมาสักพักแล้ว”
ประโยคนั้น
ทำให้ณิชาขมวดคิ้ว
“คุณหม
