ณิชาไม่ได้กลับห้องในคืนนั้น
เธอเลือกนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เปิดดึก แสงไฟส้มอ่อนทำให้บรรยากาศสงบพอจะคิดอะไรได้ชัดขึ้น
เธอเลือกที่นั่งมุมในสุด หันหลังให้ผนัง มองเห็นประตูทางเข้าออกทั้งหมด
พฤติกรรมแบบนี้ไม่ใช่ตัวเธอในอดีต แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วณิชาเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาอีกครั้ง
ไฟล์ที่เธอเซฟไว้จากที่ทำงานยังอยู่ครบ
ตัวเลขยังเหมือนเดิมแต่ความหมายของมันเปลี่ยนไป
เธอไล่ดูข้อมูลอย่างช้า ๆ ไม่รีบ ไม่ข้าม เพราะรู้ดีว่าความผิดพลาดมักเกิดจากความใจร้อน
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเธอหยุดที่ชื่อบริษัทหนึ่ง
บริษัทเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีข้อมูลในระบบ แตกลับมีเงินหมุนเวียนผิดปกติเธอคลิกเข้าไปดูรายละเอียดที่อยู่ของบริษัททำให้เธอชะงักเป็นโกดังเก่าในเขตอุตสาหกรรมไม่มีเหตุผลที่บริษัทจะใช้สถานที่แบบนั้นณิชานั่งนิ่ง
สมองเริ่มประมวลผล
ถ้ามันเป็นบริษัทบังหน้า สถานที่นั้นต้องมีบางอย่างซ่อนอยู่เธอรู้ว่
