หัวของเธอไม่ปกติเลยสักนิดคำพูดของธามยังคงชัดเจนสายตาของคีรินยังติดอยู่ในความรู้สึกเธอไม่หันกลับไปมองใครทั้งนั้นไม่ใช่เพราะไม่สนใจแต่เพราะเธอกำลังคิด
เธอเลือกเดินไปอีกทาง ไม่ใช่ทางกลับคอนโดเหมือนทุกวันสองแยกสามแยกเธอเปลี่ยนเส้นทางโดยไม่ลังเลและมันก็เกิดขึ้นความรู้สึกแปลก ๆ ที่คุ้นเคยเริ่มกลับมาเหมือนมีใครมองอยู่ณิชาเดินผ่านกระจกหน้าร้านเสื้อผ้า
สายตาเหลือบมองเงาสะท้อนด้านหลัง
ผู้ชายคนหนึ่งระยะห่างพอดีไม่ได้ใกล้เกินไปแต่ก็ไม่ห่างเธอไม่ได้หยุดเดินแค่ยืนยันกับตัวเองว่าเธอไม่ได้คิดไปเองมีคนตามจริงหัวใจเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่งแต่สมองของเธอกลับนิ่งเธอเดินเข้าร้านสะดวกซื้อหยิบน้ำขึ้นมาเหมือนลูกค้าทั่วไป
สายตากลับมองผ่านตู้กระจกอีกครั้ง
คนเดิมยังอยู่ไม่รีบไม่หลบเหมือนตั้งใจให้รู้ณิชาจ่ายเงินแล้วเดินออกมาคราวนี้เธอไม่เดินตรงแต่เลี้ยวเข้าซอยข้างตึกทันทีซอยค่อนข้างเงียบมีแสงไฟไม่สว่างมากเธอเดินเข้าไปล
