รถแล่นออกจากพื้นที่นั้นได้สักพัก
บรรยากาศในรถยังคงเงียบแต่ไม่ใช่ความเงียบธรรมดามันคือความเงียบของคนที่เพิ่ง “รอดมาได้”
ณิชายังพิงเบาะสายตาเหม่อออกไปนอกหน้าต่างแต่สมองยังทำงานไม่หยุดภาพโกดังเสียงคนจังหวะที่เกือบโดนจับทุกอย่างยังชัด
“เขารู้แล้วว่าเป็นเรา”
เธอพูดขึ้นเสียงนิ่งคีรินพยักหน้า
“ใช่”
คำตอบสั้นแต่ความหมายหนักณิชาหันไปมองเขา
“แล้วเขาจะทำยังไงต่อ”
คีรินไม่ตอบทันทีเหมือนกำลังคิดก่อนจะพูด
“เขาจะไม่รีบ”
“เขาจะเล่นให้เราพลาดเอง”
คำตอบนั้นทำให้เธอขมวดคิ้ว
“หมายถึง?”
คีรินมองถนนข้างหน้า
“เขาจะกดดัน”
“ทำให้เราตัดสินใจผิด”
“แล้วค่อยเก็บ”
น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจนณิชาหายใจลึก
“งั้นเราก็ต้องไม่พลาด”
เธอพูดคีรินเหลือบมอง
“ใช่”
เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่โทรศัพท์ของณิชาจะสั่นอีกครั้งเบอร์เดิมไม่โชว์ชื่อณิชามองมันไม่ลังเลกดรับ
“ครั้งนี้หนีเก่งนะ”
เสียงเดิมเย็นเหมือนยิ้มอยู่ณิชาไม่ต
