ตอนที่92

คำว่า “สิ่งที่เธอเคยเรียกทุกวัน” ยังสะท้อนอยู่ในหัวณิชา ไม่หาย มันไม่ใช่แค่คำปริศนา แต่มันเหมือนอะไรบางอย่าง ที่เคยอยู่ใกล้มาก จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แล้วถูกดึงออกไป โดยไม่มีร่องรอย ณิชายืนนิ่ง สายตาเธอยังจับที่เขา เหมือนพยายามดึงคำตอบออกมา จากความรู้สึก ไม่ใช่ความจำ “มันต้องมีอะไรสักอย่าง” เธอพูด เบา เหมือนพูดกับตัวเอง ชายคนนั้นไม่เร่ง ไม่กดดัน เขาแค่มอง รอ คีรินยืนข้าง สายตาเขาเปลี่ยนเล็กน้อย เมื่อเห็นแววตาของณิชา ที่ไม่เหมือนเดิม มันไม่ใช่แค่สงสัย แต่มันคือ “กำลังจำ” อาร์คพิงโต๊ะ มองสถานการณ์ เงียบ ผิดปกติ ณิชาค่อย ๆ หลับตา ช้า ลมหายใจเธอลึกขึ้น เหมือนพยายามค้นบางอย่าง ในที่มืด ในหัว ภาพบางอย่าง วาบขึ้น เร็ว เหมือนแฟลช เสียงหัวเราะ เสียงเรียก คำสั้น ๆ ที่ติดปาก แต่ยังจับไม่ได้ เธอขมวดคิ้ว แน่น “ฉัน…” เธอเริ่ม เสียงสั่นเล็กน้อย “ฉั