ตอนที่93

คำว่า “ของฉัน” ยังค้างอยู่ในหัวณิชา มันไม่ใช่แค่คำ แต่มันคือความรู้สึก ที่เคยชัด เคยแน่น เคยเป็นเรื่องปกติ จนเธอไม่เคยคิดว่าจะหายไปได้ ตอนนี้ มันกำลังกลับมา ช้า แต่แรง ณิชายืนมองเขา ใกล้ จนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เหมือนพยายามตามอะไรบางอย่างให้ทัน “ฉัน…” เธอเริ่ม เสียงสั่นเล็กน้อย เหมือนกลัว ไม่ใช่กลัวเขา แต่กลัวคำตอบ ชายคนนั้นไม่พูด เขาแค่มอง รอ เหมือนเชื่อว่าเธอจะจำได้ ด้วยตัวเอง ภาพในหัวเธอไหลกลับมา มากขึ้น ชัดขึ้น เสียงหัวเราะ การเดินเคียงกัน บทสนทนาสั้น ๆ ที่ไม่ต้องคิด เพราะมันเป็นธรรมชาติ เกินไป เธอเห็นตัวเอง เรียกเขาซ้ำ ๆ ในหลายสถานการณ์ คำเดิม เสียงเดิม น้ำเสียงที่มีแค่กับคนเดียว “เธอเคยเรียกฉันทุกวัน” เสียงของเขา เมื่อครู่ ดังขึ้นซ้ำในหัว เหมือนกุญแจ ที่กำลังไข ประตูบางอย่าง ณิชาหายใจลึก ช้า ก่อนจะพูด คำที่กำลั