ตอนที่97

คำว่า “เสียเขาไป” ยังสะท้อนอยู่ในหัวณิชา ไม่จาง ไม่เบา มันหนัก จนแทบหายใจไม่ออก เธอยืนอยู่ตรงหน้าคีริน ใกล้ เกินกว่าจะถอย แต่ก็ใกล้เกินกว่าจะตัดใจ ดวงตาของเขา สลับ ระหว่างความว่าง กับความพยายาม เหมือนมีสองสิ่งกำลังแย่งกันอยู่ข้างใน “การควบคุม 79 เปอร์เซ็นต์” เสียงนั้นดังขึ้นอีก นิ่ง ไร้ความรู้สึก เหมือนนาฬิกาที่นับถอยหลัง อาร์คสบถเบา “เราไม่มีเวลาแล้ว” เขาพูด เรย์มอง สายตาเขาจริงจัง “ถ้าปล่อยให้ถึงร้อย” เขาพูด “เราจะไม่ได้เขาคืน” คำพูดนั้น ชัด ไม่มีการแต่ง ณิชาหลับตา ชั่วขณะ เหมือนโลกทั้งใบเงียบลง เธอรู้ เธอเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน การต้องเลือก ระหว่างสิ่งที่สำคัญ กับสิ่งที่จำเป็น มันไม่เคยง่าย และครั้งนี้ มันยากที่สุด ภาพในหัวเธอ ผุดขึ้น คีรินยืนข้างเธอ ทุกครั้งที่เธอเกือบพัง เสียงเขา นิ่ง มั่นคง ไม่เคยปล่อย “อย่าหายไป” เธอพูด เบา เหมือนพูดก