ตอนที่107

ความเงียบ ก่อนพายุ มันสั้น แค่เสี้ยววินาที แต่หนัก จนเหมือนอากาศถูกกด ชายคนนั้นยืนอยู่กลางร้าน นิ่ง สายตาเขากวาดมอง ทุกคน เหมือนกำลังประเมิน ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น “ตัวเลือก” “เริ่มเลยไหม” เขาพูด น้ำเสียงสบาย เหมือนถามเล่น แต่ไม่มีใครตอบ เพราะทันทีที่คำพูดจบ เขาก็ “หายไป” ไม่ใช่เดิน ไม่ใช่วิ่ง แต่เหมือนตำแหน่งเขาเปลี่ยน ในพริบตา “ซ้าย!” เรย์ตะโกน เสียงเขาคม ทันที คีรินหัน รับ แรงปะทะ เต็ม เสียงดัง หนัก เหมือนเหล็กชนกัน ร่างเขาถอย ครึ่งก้าว แต่ยังยืน ชายคนนั้นยิ้ม “ไวดี” เขาพูด เหมือนชื่นชม ก่อนจะขยับอีกครั้ง เร็ว กว่าเดิม คราวนี้ ไม่ใช่แค่แรง แต่แม่น เหมือนเขารู้ จังหวะทุกคนล่วงหน้า คีรินสวนกลับ หมัดตรง แรง แต่ชายคนนั้นเอียงหลบ เล็กน้อย พอดี ก่อนจะสวนกลับ ใส่ลำตัว คีรินถูกกระแทก ถอย อีกก้าว ณิชากัดฟัน “มันอ่านการเคลื่อนไหวได้” เธอ