เสียงเครื่องจักร
ดัง
พร้อมกัน
ทั่วทั้งห้อง
พื้นสั่น
เบา
แต่ต่อเนื่อง
เหมือนหัวใจของที่นี่
กำลังเต้น
ณิชายืน
นิ่ง
สายตาเธอกวาด
รอบ
เร็ว
ทุกอย่าง
ขยับได้
ทุกอย่าง
คือภัย
“อย่าแยกกัน”
เรย์พูด
เสียงต่ำ
แต่ชัด
คีรินลุกขึ้น
หลังจากถูกกระแทก
เขาขยับคอ
เล็กน้อย
ก่อนจะตั้งหลัก
อีกครั้ง
“เข้าใจ”
เขาตอบ
สั้น
อาร์คถอย
ชิดกำแพง
เครื่องในมือ
เขา
สั่น
จากสัญญาณ
ที่พุ่ง
ไม่หยุด
“มันเชื่อมหมดเลย…”
เขาพูด
เสียงเครียด
“ผนัง พื้น เพดาน ทุกอย่างตอบสนองมัน”
ชายคนนั้นยืน
กลางห้อง
ไม่ขยับ
เหมือนผู้ควบคุม
เวที
“แน่นอน”
เขาพูด
เรียบ
“ที่นี่คือระบบ”
ทันทีที่คำพูดจบ
พื้นใต้เท้า
ณิชา
แยก
ออก
เป็นช่อง
ทันที
“ณิชา!”
คีรินตะโกน
เธอกระโดด
หลบ
ทัน
เสี้ยววินาที
ช่องพื้น
ปิด
กระแทก
ดัง
แรง
“มันเล่นกับพื้นที่!”
เธอพูด
เสียงเร็ว
เรย์พยักหน้า
“อย่าหยุดนิ่
