แสงในห้อง
สว่าง
ขึ้น
ทีละส่วน
เหมือนเวที
ที่ถูกเปิด
ให้เห็น
ทั้งหมด
เครื่องจักร
เรียงราย
เป็นแนว
สายไฟ
พาด
ไขว้
ไปมา
เหมือนเส้นประสาท
ของสิ่งมีชีวิต
ขนาดยักษ์
และตรงกลาง
ชายคนนั้น
ยืนอยู่
นิ่ง
ราวกับเป็นส่วนหนึ่ง
ของมัน
ณิชายืน
ไม่ขยับ
สายตาเธอจับเขา
ทันที
บางอย่างในตัวเธอ
บอก
ว่าคนนี้
ไม่เหมือนทุกคน
ที่เคยเจอ
คีรินก้าวขึ้นหน้า
อัตโนมัติ
เหมือนเดิม
แต่คราวนี้
เขาไม่ได้รีบ
สายตาเขา
ระวัง
มากกว่าเดิม
เรย์ยืนเยื้อง
ด้านข้าง
เงียบ
แต่สายตา
คม
ยิ่งกว่าเดิม
อาร์คยืนด้านหลัง
แม้ยังไม่เต็มร้อย
แต่เครื่องในมือ
เขา
ยังทำงาน
ไม่หยุด
ชายคนนั้นยิ้ม
บาง
มองพวกเขา
ทีละคน
เหมือนอ่าน
ข้อมูล
“สามคนที่ปรับตัวได้ดี”
เขาพูด
ช้า
ก่อนจะเลื่อนสายตา
ไปที่อาร์ค
“…และหนึ่งคนที่เพิ่งผ่านการตัดการเชื่อมต่อ”
อาร์คสะดุ้ง
เล็กน้อย
“โอเค แบบนี้ไม่ต้องแนะนำ
