ความเงียบหลังจากทุกอย่างจบลง ไม่ได้ทำให้ใจสงบ กลับทำให้ความคิดชัดขึ้น ณิชายืนมองพื้น เศษโทรศัพท์ยังอยู่ เหมือนเตือนว่าเกมเปลี่ยนไปแล้ว คีรินขยับก่อน เขาไม่เสียเวลา “เราต้องย้าย” เขาพูด เสียงนิ่ง ณิชาพยักหน้า ไม่มีคำถาม เพราะเธอรู้ ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ทั้งสองเคลื่อนออกจากซอย ใช้เส้นทางที่ไม่ซ้ำ เลี่ยงจุดเปิด จนกระทั่งมาถึงอาคารอีกแห่ง เล็ก เงียบ และไม่มีคนสังเกต เมื่อเข้ามาด้านใน คีรินปิดประตู ล็อก เช็กทุกทาง ก่อนจะหันมาหาเธอ “เรามีเวลาไม่มาก” เขาพูด ณิชากอดอก “เพราะข้อมูลถูกดึงไปบางส่วน” เธอพูดต่อ คีรินพยักหน้า “ใช่” เขาเดินไปหยิบอุปกรณ์อีกชุด สำรอง เหมือนเตรียมไว้ล่วงหน้า หน้าจอเปิดขึ้น ข้อมูลบางอย่างยังอยู่ แต่ไม่ครบ ณิชาเดินเข้าไปใกล้ สายตาเธอไล่ตาม “มันหายไปส่วนไหน” เธอถาม คีรินชี้ “โครงสร้างด้านบน” คำตอบนั้นทำให้เธอเข้าใจทันที คนที่อยู

