แสงจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าทั้งสอง ข้อมูลถูกจัดเรียงอย่างแม่นยำ คีรินไม่รีบ ทุกการกด ทุกการเลือก ถูกคิดมาแล้ว ณิชายืนพิงโต๊ะ สายตาจับที่หน้าจอ “คุณแน่ใจนะ” เธอถาม เสียงนิ่ง แต่แฝงความตึง คีรินไม่หันมา “มันต้องพอให้เขาขยับ” เขาตอบ ก่อนจะกดคำสั่งสุดท้าย หน้าจอขึ้นสถานะส่งออก ข้อมูลบางส่วนถูกปล่อยออกไป ไม่ครบ แต่เพียงพอ ให้คนที่อยู่ในรายชื่อรู้ว่า มีบางอย่างหลุด ความเงียบในห้อง กินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ก่อนที่ผลลัพธ์จะเริ่ม เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ครั้งแรก สั้น แต่ชัด ณิชาหันไปมองทันที หน้าจออีกฝั่งเปิดเอง เหมือนมีสัญญาณเข้ามา “มาแล้ว” เธอพูด คีรินพยักหน้า สายตาเขาคมขึ้น ข้อมูลการเคลื่อนไหวเริ่มแสดง ตำแหน่ง การเชื่อมต่อ สัญญาณจากหลายจุด ขยับพร้อมกัน “เร็วเกินไป” ณิชาพูด เธอไล่ดูจุดต่าง ๆ “พวกเขารออยู่แล้ว” คีรินตอบ น้ำเสียงนิ่ง เหมือนคาดไว้ แต่สิ่งที่ต

