ความเงียบหลังคำถามของณิชาไม่ได้จางหายไป
มันค้างอยู่กลางห้องหนักจนเหมือนทุกคนถูกกดไว้กับที่ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครรีบตอบ อริศยืนอยู่ตรงเดิมสีหน้าเขายังพยายามนิ่งแต่สายตาเริ่มสั่นเล็กน้อย
เหมือนกำลังคิดหาคำตอบที่ดีที่สุดธันวายังคงนิ่งนิ่งจนเกินไปเหมือนคนที่ตัดสินใจไปแล้วและไม่คิดจะเปลี่ยนณิชามองทั้งสองคนเธอไม่รีบไม่กดดันเพิ่มเพราะเธอรู้ดีว่าความเงียบแบบนี้มันกดดันยิ่งกว่าคำถาม
“ฉันจะถามอีกครั้ง”
เธอพูดเสียงนิ่งแต่ชัด
“ใครเป็นคนปล่อยข้อมูล”
คำถามเดิมแต่ครั้งนี้มันเหมือนคำตัดสินอริศเป็นคนขยับก่อนเขาถอนหายใจพยายามทำให้ตัวเองดูปกติ
“ผมไม่มีเหตุผลต้องทำแบบนั้น”
เขาตอบน้ำเสียงยังมั่นใจแต่ช้าลงไม่เหมือนตอนแรกณิชาไม่ตอบเธอไม่แม้แต่จะมองเขานานสายตาเธอเลื่อนไปอีกคนธันวา
“แล้วคุณล่ะ”
เธอถามธันวาสบตาเธอนิ่งไม่หลบ
“ผมก็ไม่มีเหตุผลเหมือนกัน”
คำตอบเรียบเหมือนเตรียมไว้แล้วไม่มีความลังเลณิชาพยักหน้
