ความเงียบหลังคำว่า “มันเพิ่งเริ่ม” ไม่ได้หายไป
มันขยายกดทับทุกคนในห้องจนไม่มีใครขยับณิชายืนอยู่ตรงกลางสายตาเธอไม่ละจากธันวาเธอกำลังพยายามมองให้ลึกกว่าคำพูดเพราะเธอรู้แล้ว
ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันไม่ใช่แค่การหักหลังธรรมดามันมีเป้าหมายและมันกำลังเดินไปตามแผนคีรินยังยืนอยู่ตรงหน้าเขาใกล้มากพอจะลงมือได้ทุกวินาทีแต่เขาไม่ทำไม่ใช่เพราะลังเลแต่เพราะกำลังคิดคิดว่าจะ “จัดการยังไง”ให้มันจบแบบที่เขาต้องการ
“นายส่งข้อมูลให้ใคร”
คีรินถามเสียงต่ำนิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดธันวาไม่ตอบทันทีเขามองคีรินเหมือนกำลังชั่งใจก่อนจะพูด
“คนที่นายไม่มีวันไปถึง”
คำตอบนั้นทำให้คีรินหรี่ตา
“พูดชื่อมา”
เขากดเสียงต่ำลงธันวาส่ายหน้าเล็กน้อย
“ต่อให้ฉันพูด นายก็หยุดมันไม่ได้”
คำพูดนั้นไม่ได้ยั่วแต่มันเหมือนข้อเท็จจริงและนั่นทำให้มันอันตรายกว่าเดิมอริศที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มถอยอีกก้าวเขาไม่ได้อยากอยู่ในสถานการณ์นี้ชัดเจนณ
