ตอนที่ 2 - ไร้ซึ่งความปรานี

“นายท่านเจ้าคะ ได้โปรดเมตตาพวกข้าด้วย” ยายของจ้าวไป๋ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายที่ชราภาพของทั้งสองบ่งบอกถึงความยากลำบากที่ผ่านมาตลอดชีวิต การสูญเสียบุตรสาวและลูกเขยไปก็เป็นความเศร้าโศกแสนสาหัส หากวันนี้ต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้ ก็คงต้องยอมรับชะตากรรม นายกองเงื้อกระบี่ขึ้น ทำท่าทางขู่คล้ายเตรียมปลิดชีพสองเฒ่า ทันใดนั้น ร่างระหงของจ้าวไป๋ชิงก็พุ่งพรวดออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ใบหน้างามซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “ช้าก่อนนายท่าน ช้าก่อน...” เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ก่อนทรุดลงนั่งข้างๆ ตากับยายของตน “ได้โปรดเมตตา ปล่อยท่านตากับท่านยายของข้าไปเถิดเจ้าค่ะ” นายทหารหันไปตามเสียง พลันต้องตะลึงงันกับความงามของจ้าวไป๋ชิงที่ปรากฏตรงหน้า แม้ใบหน้างามและเสื้อผ้าจะดูสกปรกเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นธุลี แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามของนางได้ หากได้ชำระล้างกาย แต่งแต้มเครื่องประดับให้ นางคงงดงามยิ่งกว่าหญิงใดในใต้หล้า แววตาเจ้าเล่ห์ของนายทหารฉายแววความคิดชั่วร้าย สตรีวัยแรกแย้มตรงหน้าคงมีประโยชน์ไม่น้อย หากจับนางขัดสีร่างกายให้สะอาดสะอ้านแล้ว น่าจะถูกใจท่านแม่ทัพที่ขึ้นชื่อว่าหลงใหลในบุปผาแรกแย้ม และถ้านางยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่อง ก็น่าจะยิ่งทำให้ท่านแม่ทัพโปรดปรานเป็นแน่ หากเขานำนางไปมอบให้ คงได้รับความดีความชอบ มากสุดอาจถึงขั้นได้เลื่อนยศจากนายกองตรวจตราเป็นถึงขุนพลหรือรองแม่ทัพก็เป็นได้ “หึ ย่อมได้ ข้าจะไม่ทำร้ายตากับยายของเจ้า” นายกองแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะลดกระบี่ลง “ขะ...ขอบคุณนายท่านเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไม่ลืมพระคุณ” จ้าวไป๋ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ทว่ายังไม่ทันพูดจบ นายทหารใหญ่นายนี้กลับคว้าข้อมือบางของนางไว้แน่น ก่อนจะหันไปสั่งทหารให้จับกุมตายายของนางที่นั่งนิ่งอยู่กับพื้น ทำเอาจ้าวไป๋ชิงตกใจ พยายามดิ้นนีสุดแรง แต่ก็ไม่อาจสู้แรงมหาศาลของเขาได้เลยแม้แต่น้อย “ปล่อยข้าเถิด!” นางร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่นายทหารร่างใหญ่กลับหัวเราะเยาะ “หึ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกแม่นาง ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี ก่อนส่งมอบแก่ท่านแม่ทัพ” จ้าวไป๋ชิงรู้สึกถึงความหวาดหวั่นในใจ แต่ไม่มีทางเลือกอื่น นางจำต้องเดินตามนายกองไปในที่สุด ปล่อยให้ตากับยายถูกนำตัวไปด้วยความกลัวในชะตาที่ไม่รู้จะเป็นเช่นไร “พวกเจ้าเอาตัวตาแก่ยายแก่นี่กลับไปขังไว้ที่ค่าย รอให้ท่านแม่ทัพตัดสินโทษ ส่วนแม่นางน้อยผู้นี้...” ดวงตาเหี้ยมเกล้าจ้องมองไป๋ชิงอย่างหยาบโลน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงพอใจในที “...ข้าจะนำตัวไปมอบให้แม่ทัพใหญ่เป็นเครื่องบรรณาการในคืนนี้” เมื่อได้ยินดังนั้น ตากับยายของจ้าวไป๋ชิงแทบสิ้นสติ พวกเขารู้ดีว่าหลานสาวจะต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายเพียงใด ทั้งคู่จึงพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง หวังเพียงจะปกป้องนางจากเงื้อมมือนายทหารเถื่อน ทว่ายิ่งขัดขืน ก็เหมือนจะทำให้เขายิ่งเกิดบันดาลโทสะ “หยุดเดี๋ยวนี้!” นายกองตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่ศีรษะของชายชรา กลายเป็นบาดแผลขนาดใหญ่ และทำให้เขาหมดสิ้นฤทธิ์เดชล้มลงไปกองกับพื้นในทันที ก่อนเลือดแดงฉานจะไหลอาบใบหน้า ขณะที่ยายของจ้าวไป๋ชิงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว “หึ สมน้ำหน้า ตาแก่นี่ช่างโอหังนัก” “ท่านตา! ปล่อยข้านะ เหตุใดเจ้าถึงต้องทำร้ายท่านตาของข้า” จ้าวไป๋ชิง กรีดร้องแทบสิ้นสติ หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาจนไหลอาบสองแก้ม “ก็ตาของเจ้าวอนหาเรื่องเองนี่แม่นาง” นายกองไม่พูดเปล่า กระชากแขนเรียวของนางกลับมา แล้วบีบมันให้แน่นยิ่งขึ้น จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บราวกับว่าเขากำลังหักกระดูกของนางให้ละเอียดเป็นผุยผง “เอาล่ะ เสียเวลามามากแล้ว เจ้าจะยอมไปกับข้าดีๆ หรือจะให้ข้าฟันหัวตากับยายของเจ้าก่อน แล้วค่อยแบกตัวเจ้ากลับไป” นอกจากน้ำเสียงที่เหี้ยมโหดแล้ว ใบหน้าอำมหิตนั้นยังบ่งบอกว่าเขาสามารถทำตามที่กล่าวได้จริง ไม่ว่าจะเป็นการสังหารคนบริสุทธิ์ หรือเข่นฆ่าชาวบ้านที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ เขาไม่เคยสนใจ ขอเพียงบรรลุจุดประสงค์ของตนเท่านั้น จ้าวไป๋ชิงเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจของนางพลันก็เจ็บปวดจนแทบแหลกสลาย นางไม่เคยคิดเลยว่าการเข้าป่ามาหาสมุนไพรในวันนี้จะนำพาความโชคร้ายมาสู่ครอบครัวเช่นนี้ ภาพของตาที่นอนบาดเจ็บกับพื้นและยายที่กำลังร่ำไห้สะอึกสะอื้นราวจะขาดใจ ทำให้นางไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะล้มลงทั้งยืน แต่เพื่อปกป้องสองคนสุดท้ายที่เหลือในชีวิต... “ได้เจ้าค่ะ ข้าจะยอมไปกับท่าน” น้ำเสียงของไป๋ชิงสั่นเครือ “แต่ได้โปรด อย่าทำร้ายตายายของข้าไปมากกว่านี้เลยนะเจ้าคะ” นางรู้ดีว่าการยอมไปกับทหารอาจหมายถึงการเดินเข้าสู่ชะตากรรมที่ไม่อาจรู้ได้ แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของตาและยายแล้ว นางก็พร้อมจะเสียสละทุกอย่าง “หึ ดีมากแม่นางน้อย ข้าชอบคนว่าง่าย” นายกองหัวเราะเยาะหยันราวกับไม่ใส่ใจในคำขอร้องของหญิงสาว “ถ้าเจ้าเชื่อฟังข้า ตายายของเจ้าก็จะปลอดภัย” คำพูดของนายกองเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความดูถูก แต่จ้าวไป๋ชิงก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเชื่อและหวังว่าเขาจะรักษาสัญญา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบสองแก้มแก้ม นางหันกลับไปมองตายายที่ถูกทหารจับกุมไว้ ตาพยายามดิ้นรนแต่ไร้ผล ร่างกายที่อ่อนแอของท่านไม่อาจต้านทานแรงของชายฉกรรจ์ได้ ยายได้แต่ร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัว มือเหี่ยวย่นยกขึ้นปาดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ชิงชิง เจ้าต้องมีชีวิตรอดนะ” คำพูดของยายเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของไป๋ชิง “ท่านยายไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี” จ้าวไป๋ชิงตอบกลับแผ่วเบา แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มไปด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย แต่เพื่อให้ตายายปลอดภัย นางยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งอิสรภาพของตนเอง นายกองสั่งให้พลทหารเข้ามาแบกตาของจ้าวไป๋ชิงที่บาดเจ็บ พวกเขาไม่สนใจเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดของชายชราเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะพาทั้งสามกลับค่ายทหารที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากชายป่า ยามโหย่วคืบคลานเข้ามาเยือนราตรี บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารที่ก้าวไปข้างหน้าดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน ประหนึ่งเสียงกลองศึกที่เตือนถึงอันตราย โดยท่ามกลางความสงัดนั้น เสียงสะอื้นของยายยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของจ้าวไป๋ชิง ไม่ใช่เพียงแค่เสียงร้องไห้ธรรมดา แต่เป็นเสียงคร่ำครวญของผู้ถูกพรากจากสิ่งที่รักที่สุด เสมือนเสียงร่ำไห้ของแม่นกที่ถูกพรากลูกน้อยไปต่อหน้าต่อตา สถานที่ที่เหล่าทหารกำลังพาตัวทั้งสามเข้าไปนั้นคือค่ายทหารใหญ่ ที่พักของแม่ทัพ นายกอง และเหล่าทหารกล้าแห่งหนานฉิน เป็นสถานที่ที่ผู้คนต่างร่ำลือถึงความโหดร้ายและป่าเถื่อน เป็นดั่งวังวนแห่งความมืดที่แม้แต่แสงจันทร์ยังไม่อาจส่องถึง เป็นสถานที่ที่ผู้คนต่างหวาดกลัว แม้แต่เสียงนกร้องยังไม่กล้าเปล่งออกมา เพราะเกรงกลัวอำนาจอันแข็งแกร่งของแม่ทัพผู้ปกครอง จ้าวไป๋ชิงไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเมื่อถูกพาตัวไปยังสถานที่แห่งนั้นแล้ว นางจะต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบใด อาจเป็นการถูกทรมาน ถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ปรารถนา หรือแม้กระทั่ง...ความตาย อนาคตของนางมืดมนราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ความหวาดกลัวเกาะกุมหัวใจของนางไว้แน่น ราวกับเถาวัลย์ที่รัดรึงจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวได้แต่ภาวนาต่อทวยเทพเบื้องบน ขอให้ปกปักคุ้มครองตากับยายของนางให้ปลอดภัย เพราะนอกจากทั้งสอง ชีวิตนางก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว