ค่ำคืนที่แสนสุขราวกับความฝัน ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราว แม้แต่ร่องรอยแห่งความรักที่หวงซือหยางได้ฝากไว้บนร่างกายของนางยังคงเปียกชื้นอยู่ จ้าวไป๋ชิงที่เพิ่งจะได้เอนกายลงพักผ่อนไปเพียงหนึ่งชั่วยามก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
แต่การตื่นขึ้นในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะนิสัยที่ต้องตื่นขึ้นมาในยามอิ๋น ที่ติดตัวมาตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นหญิงงามแห่งหอโคมแดง หากแต่เป็นเพราะว่า นางไม่เคยได้สัมผัสกับห้วงนิทราอย่างแท้จริงเลยแม้แต่น้อย
ร่างกายบอบบางค่อยๆ หยัดตัว ขยับลุกขึ้นจากเตียงกว้าง ผิวขาวผ่องตัดกับแสงจันทร์สลัว นางเดินตรงไปยังห้องน้ำที่ตั้งอ่างน้ำเย็นเอาไว้ หวังว่าจะช่วยชำระล้างร่องรอยแห่งความรักที่ยังคงติดตรึงอยู่บนร่างกาย แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร ก็ไม่อาจลบล้างความทรงจำเหล่านั้นได้
สัมผัสอันเร่าร้อนและคำหวานที่หวงซือหยางมอบให้ นางยังคงจดจำได้อย่างแม่นยำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ความรู้สึกเหล่านั้นฝังลึกในใจ
