จ้าวไป๋ชิงเมื่อรู้ว่าถูกเรียก จึงเดินขึ้นไปหาตามคำสั่งอย่างว่าง่าย หากแต่นางก้มหน้าต่ำ ไม่ได้เอ่ยวาจาใดๆ แม้แต่ครึ่งคำ ปล่อยให้หลี่เจี้ยนคุนผู้รับบทเป็นบิดาจัดการทุกอย่าง
“เอ่อ...คือ...เถ้าแก่เนี้ยขอรับ ข้าอยากทราบว่าพอจะมีหนทางใดบ้าง ที่บุตรีของข้าจะได้มีวาสนาแต่งงานกับท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าเคยเห็นท่านแม่ทัพอยู่หลายครั้ง ท่านทั้งรูปงาม สง่าผ่าเผย อีกทั้งมีทรัพย์สมบัติมากมาย” หลี่เจี้ยนคุนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคล้ายประจบประแจง
ครั้นซุนลี่หมิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น จนเครื่องประดับทองที่สวมใส่กระทบกันจนเกิดเสียง สายตาที่นางมองมายังหลี่เจี้ยนคุนเต็มไปด้วยความดูแคลน ทำให้เขาต้องรีบแสร้งทำสีหน้าซีดเซียวราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย
“ฮ่าๆๆ แม่นางน้อยเอ๋ย บิดาเจ้าช่างไม่รู้จักประมาณตน หวังจะให้เจ้าเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพเชียวหรือ?” เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยขึ้นพลางหัวเราเยาะเย้ย น้ำเสียงเจือแววสมเพช เหม
