เมื่อความคิดตกผลึก จ้าวไป๋ชิงฉวยโอกาสในจังหวะที่เหล่านางโลมกำลังรุมล้อมหวงซือหยางอยู่นั้น ค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง เยื้องย่างไปยังที่นั่งของจิ้งเทียนอัน รองแม่ทัพหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ การเคลื่อนไหวของนางเป็นไปอย่างแผ่วเบาราวกับสายลมพัดผ่าน แต่กลับดึงดูดทุกสายตาให้จับจ้องมาที่นางราวกับต้องมนต์สะกด
ร่างระหงหย่อนลงบนตักของจิ้งเทียนอันอย่างแผ่วเบา ราวกับนกน้อยที่โผบินลงมาเกาะกิ่งไม้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้นานาพันธุ์ที่อบอวลอยู่ในตัวนางโชยเข้าจมูกของเขา ทำให้จิ้งเทียนอันถึงกับตะลึงงันและประหม่าไปชั่วขณะ
“นายท่าน” เสียงหวานดุจน้ำผึ้งของจ้าวไป๋ชิงกระซิบแผ่วเบาข้างหูเขา “ช่วยดื่มสุราของข้าสักจอกด้วยเถิด”
นางไม่เพียงแต่เอ่ยปากชวนเท่านั้น แต่ยังยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากหนาของจิ้งเทียนอันอย่างยั่วยวนอีกด้วย ดวงตาของนางเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับดวงดาวที่ส่องแสงเจิดจ้าในยามค่ำคืน
จิ้งเทียนอันรู้สึกตก
