เสียงปิดประตูดังกึกก้องสะท้านไปทั่วทั้งหอนางโลม บรรดาสตรีที่อยู่ใกล้เคียงต่างผวาตื่น หันมามองด้วยแววตาหวาดหวั่น พวกนางไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพหวงซือหยางในสภาพเช่นนี้มาก่อน แม้ยามเผชิญหน้ากับข้าศึก ท่านก็ยังคงความเยือกเย็นดั่งขุนเขา แต่เหตุใดนางโลมผู้นี้จึงสามารถปลุกไฟโทสะในกายท่านได้ถึงเพียงนี้
ภายในห้องรับรองเงียบงันวังเวง ความตึงเครียดแผ่ปกคลุมราวกับม่านหมอกหนา เสียงสะอื้นแผ่วเบาของจ้าวไป๋ชิงดังขึ้นเป็นระยะ นางสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและโทสะที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของหวงซือหยาง ราวกับพายุร้ายที่พร้อมจะถล่มทำลายทุกสิ่ง
"อื้อ...ท่านแม่ทัพ ปล่อยข้าเถิด ข้าเจ็บ!" จ้าวไป๋ชิงครางประท้วง ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวและเจ็บปวด
หวงซือหยางจ้องมองนางด้วยแววตาเย็นชาไร้ความปรานี น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้ยหยัน
"หึ เช่นนั้น ข้าจะพยายามเบามือ" ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยแฝงไปด้วยความขบขันและโทส
