กลับมาจากทานข้าวกลางวันเราสองคนก็มานั่งทำงานที่บริษัทต่อ ฉันน่ะนั่งอ่านเอกสารต่าง ๆ และตอนนี้อ่านหมดแล้ว ก็เลยพยายามกดโทรหานาฟ ส่งข้อความไปด้วยเช่นกัน แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย คือมันก็สักพักแล้วแหละที่ฉันจ้ำจี้จ้ำไชกับโทรศัพท์
ด้วยความที่นึกขึ้นมาได้ทีไรก็เกิดความโมโห
และตอนนี้ฉันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
“ดิน”
“…” ทำเฉย เหมือนไม่ได้ยินฉัน คือต้องได้ยินไหมอะ เรานั่งไม่ไกลกันเลยนะ
“ดิน”
“...” เงียบ ก้มหน้าอ่านเอกสารบนโต๊ะ
“ดินได้ยินแหวนเรียกไหมอะ” ไม่ได้ยินนี่คือต้องหูหนวกแล้วเถอะ แต่เขาไม่ใช่คนหูหนวก เขามันคนกวนประสาท
“ดิน!” ฉันเพิ่มเสียง นั่งจ้องหน้าเขาด้วย
“ถ้าเป็นเรื่องที่คิดว่าจะขอร้องเพื่อนดิน เพื่อนแหวนต้องลงทุนกว่านี้นะครับ” แล้วเขาก็พูดมา พูดโดยไม่ได้เงยหน้าจากกองเอกสาร
เข้ามานั่งอยู่ในสมองฉันหรือไง ถึงได้รู้ว่าฉันเรียกทำไม หรือเพราะเขารู้นิสัยฉันหมดแล้ว ก็เลยเดาทางออ
