“คุ้มสิ ก็แหวนเคยอยากได้มันเป็นผัวนี่ นี่ไงคุ้มเลย”
“นาฟ ดินตอนนี้ไม่ใช่แบบที่แหวนคิด ดินมันบ้า โรคจิต อย่างกับคนละคน” ที่กล้าพูดก็เพราะดินเดินเข้าห้องน้ำไปเมื่อกี้ ฉันก็เลยกระซิบบอกนาฟ
“อ้าว แล้วแหวนคิดว่าไอ้ดินเป็นแบบไหน” นาฟไม่ได้ทำหน้าตกใจเลยนะ
“ก็ไม่ค่อยพูด นิ่งขรึม อ่อนโยน สุภาพ อบอุ่น เหมือนที่ดินเคยปฏิบัติกับน้องคนดีไง”
“คิคิ”
“หัวเราะอะไร น่าเกลียดเชียว มีอะไรน่าขำหรือไงนาฟ” หัวเราะเยาะเย้ยอย่างกับว่าตัวฉันเพ้อฝันถึงพระเอกแสนดีในนิยาย
“ขำดิ ขำตรงที่แหวนซึ่งรักไอ้ดินมาตั้งนาน แล้วก็ยังมีน้องชายฝาแฝดเป็นไอ้หวายที่สนิทกับไอ้ดินมาก แต่แหวนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนจริง ๆ ของไอ้ดินมันเลย”
“อะไร ตังจงตัวจริงอะไร ดินก็เป็นแบบนั้นตลอด มาเป็นบ้าหลังจากที่นาฟขายยาให้ดินนั่นแหละ นาฟแอบแถมยาอะไรให้ดินเป็นหนูทดลองหรือเปล่า” ฉันจ้องหน้าจับผิดนาฟ
“หืม ทำอย่างกับว่าไอ้ดินมันจะกินอะไรง่าย ๆ”
