47 กลัว-1

914 Words

วันงานแต่งน้ำใจคือวันนี้ ฉันแวะมาที่บ้านเพื่อใส่เครื่องเพชรติดตัวเล็กน้อยตามที่แม่ได้โทรไปบอก แม่บอกว่า ‘รู้ว่าแหวนไม่ชอบใส่ แต่ใส่เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้แม่หน่อย อย่าลืมสิว่าแหวนทำงานที่บริษัท’ ฉันก็เลยตามใจแม่ เพื่อให้แม่สบายใจ แม่จะได้ทำตามที่ฉันขอบ้าง เพราะว่าแม่น่ะไม่ค่อยสบาย ฉันจึงขอร้องให้แม่ไปหาหมอ เผื่อว่าเป็นโรคอะไรร้ายแรงจะได้รีบรักษา ซึ่งแม่ก็รับปากฉันเป็นมั่นเป็นเหมาะ “แม่ฝากแสดงความยินดีกับน้ำใจด้วยนะแหวน” หลังจากแม่เชยชมการแต่งตัวของฉันเป็นที่เรียบร้อยก็ถึงเวลาเดินทาง “ค่ะแม่” ฉันเดินเข้าไปกอดแม่ “แหวนรักแม่นะคะ” “แม่ก็รักแหวนลูก” แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน การแสดงออกว่ารักแม่ ฉันเลือกที่จะทำตั้งแต่ที่ได้ปรับความเข้าใจกับแม่ในครั้งนั้น แล้วยิ่งมาเจอเหตุการณ์ที่พ่อจ้างคนมาหวังจะฆ่าแม่ ฉันยิ่งเข้าใจตัวเองมากขึ้นว่าตอนนี้ตัวฉันเหลือแม่แค่คนเดียว เพราะฉะนั้นถ้าอยากทำอะไรให้ท่

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD