(ก้อย: โอเคดิ อย่าทำเหมือนว่าเรายังเป็นแฟนกันสิดิน ดินก็รู้ว่าเรายังติดต่อกันเพราะอะไร ตอนนี้เขาคนนั้นของดินกลับมาแล้ว ก้อยรู้ว่าก้อยต้องอยู่ตรงไหน โชคดีนะดิน รอบนี้ดูแลให้ดีนะ อย่าทำให้น้องแหวนเสียใจอีกล่ะ)
ผมนั่งมองข้อความที่ก้อยตอบกลับมาแล้วก็พลันนึกถึงช่วงเวลาที่คบกับเธอ
ครั้งแรกที่เธอเจอกัน ผมกำลังนอนอยู่ริมหาด นอนให้คลื่นมันซัดสาด ผมไปทะเลคนเดียวหลังจากที่หย่ากับแหวนได้ไม่นาน ช่วงนั้นแม่ของผมเริ่มล้มป่วย ปัญหาหลายอย่างรุมเร้า พ่อที่เคยทิ้งไปก็กลับมาขอร้องให้ผมยอมอภัยให้ และยัดเยียดให้ผมรับเด็กที่มีเลือดของผู้หญิงที่ทำให้แม่เสียใจมาเป็นน้องสาวอีกคน ทุกอย่างโถมเข้ามาจนผมอยากจะตายซะให้มันจบ ๆ จะได้ไม่ต้องมาแบกรับเรื่องราวต่าง ๆ แค่แม่ป่วยและทำให้เมียทิ้งผมก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว
‘ไม่ร้อนเหรอคะ’ ใครคนหนึ่งค้อมตัวยืนให้เงาบังแดดให้ผม เธอยืนอยู่ด้านหัวของผม ยืนส่งยิ้มหวานแสนอบอุ่น ผมลืมตาม
