“…” ที่เอ่ยออกมาทั้งหมดนี่ไม่คิดสักนิดเลยหรือไง ไม่หวงผมบ้างเหรอ ทั้งที่ผมหึงหวงเธอยิ่งกว่าอะไร แบบนี้มันน่าน้อยใจเป็นบ้าเลย
“ทำไมทำหน้างั้นอะ แหวนโอเคจริง ๆ” เธอฝืนส่งยิ้มมาให้ผม เรื่องของผมเธออาจจะโอเค เพราะว่าเธอน่ะไม่ได้แคร์ผมเลย แต่เรื่องสภาพจิตใจของเธอตอนนี้เธอดูไม่โอเค ไม่โอเคเลยจริง ๆ
“ดินไม่ไปไหนหรอก ดินรักแหวนนะ รักแหวนมาก และไม่อยากเสียแหวนไปอีก” ผมวางโทรศัพท์ออกห่างจากตัวแล้วล้มตัวลงนอนขยับเข้ามากอดเธอ “ความสุขของดินตอนนี้คือการมีแหวนอยู่ข้าง ๆ ได้นอนพร้อมกัน และตื่นมาเจอเป็นคนแรก อย่าคิดจะทิ้งดินไปไหนอีกรู้ไว้ด้วย”
“เธออาจจะรอดินอยู่นะ”
“นั่นแฟนเก่า แต่นี่เมีย ความสำคัญมันต่างกัน แล้วถ้าจะให้เลือกอีกกี่ครั้งดินก็จะเลือกแหวนเหมือนเดิม” ผมกระชับกอดเธอแน่นกว่าเดิม “ว่าแต่แหวนเถอะ เมื่อไหร่จะรักดินแบบเมื่อก่อนสักที ไล่ดินไปหาคนอื่นแบบนี้ดินน้อยใจรู้ไหม”
“ขอโทษนะ” แหวนพูดเบา ๆ
