ไม่ได้คิดว่าจะได้คุยเร็วแบบนี้ไหม สองคนนี้ทำอะไรไม่ปรึกษาฉันก่อนเลย ปุบปับเปิดมาเจอแบบนี้ฉันก็ตกใจสิ แล้วสภาพดินตอนนี้ก็ดูจะแย่กว่าเมื่อเช้าเยอะเลย
ถ้าเกิดฉันพูดอะไรผิดไปคงไม่ลุกมากระโดดใส่ฉันนะ
“เธอจะยืนทำไม ไปนั่งดิ เดี๋ยวปวดขา” คุณอู๋สะกิดที่แขนเสื้อฉัน ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่และเดินมานั่งตรงข้ามกับดิน
“ไอ้เรซบอกแหวนท้องลูกแฝดเหรอ” ดินรีบถามโดยที่เขายังโดนเรซล็อกคอเอาไว้ อ่า เรื่องครอบครัวแต่ก็ได้ให้เพื่อนมาเหนื่อยด้วย ทั้งฉันและดินไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ
“อืม”
“แหวน… ดินขอโทษนะ” ดินทำหน้าเศร้า
“อืม” บางทีคำขอโทษมันก็เป็นแค่คำที่คนผิดใช้พูดจนติดปาก “แหวนก็ขอโทษเหมือนกัน”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ ดินไม่โกรธแหวนแล้ว แหวนกินข้าวยัง ดินเป็นห่วงแหวนมากเลยนะ” ดินส่ายหัวแล้วยิ้มด้วยใบหน้าเศร้าหมอง
“กินแล้ว เรซซื้อมาให้” รู้สึกเกร็ง ๆ ยังไงไม่รู้ พูดไม่ถูก
“แหวน เรื่องก้อยมันไม่มีอะไร
