“ถ้าเป็นเพื่อนไม่ได้ เราก็เป็นแค่รู้จักกัน แต่ถ้าเป็นคนรู้จักกันแล้วดินยังลำบากใจ เราก็เป็นคนแปลกหน้ากันก็ได้ เวลาที่นัดรวมกันก็เลี่ยงกันเอา” ฉันพยายามข่มใจไม่ให้ร้องไห้ พยามบอกตัวเองว่าเลิกร้องได้แล้วต้องเข้มแข็งเพื่อลูก
“เราจะเลิกกันทั้งที่งานแต่งของเราเตรียมทุกอย่างพร้อมหมดแล้วอย่างนั้นเหรอแหวน” จู่ ๆ ดินก็เหมือนคนหมดแรง เขามองหน้าฉันด้วยสายตาของความเสียใจ
ฉันเบือนหน้าหนีมองทางอื่นเพราะสายตาที่เขาส่งมากำลังจะทำให้ฉันรู้สึกสงสาร “ถ้ายื้อถึงแต่งมันยิ่งไม่มีอะไรดีนะดิน เมื่อเช้าดินก็พูดเองว่าอยากเลื่อนงานแต่ง เราก็ยกเลิกมันไปซะ”
“แหวนไม่รักดินแล้วเหรอ”
“รักสิ แต่เราสองคนไม่ควรอยู่ด้วยกัน”
“…” ดินที่ดูเหมือนสงบลงแล้ว ตอนนี้เขามองหน้าฉันแล้วร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ
ฉันก็เงียบเพราะหมดเรื่องที่จะพูดกับเขาแล้ว ถ้าเมื่อเช้าเราพูดกันดี ๆ ไม่เกิดเรื่องอาละวาดจนเละเทะขึ้น เราคงไม่ต้องเลิกกันแบบนี้
