“อะไรนะ” ฉันถามย้ำอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยิน ก็แค่อยากย้ำ เผื่อว่าจะฟังผิดไป
ดินเดินมาดักหน้าฉันไว้ มือสองข้างล้วงที่กระเป๋ากางเกง ใบหน้าโน้มเอียงลงมาสบตากับฉัน เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความนุ่มนวล “ใครตั้งชื่อลูก”
ฉันขยับถอยหลังตั้งหลัก เว้นระยะห่าง เพราะใกล้กันเกินต้าน “ลูกครับก็มาจากเรื่องวันนั้นที่เราตกลงกันไง คำแรกที่ดินพูดกับลูก”
คือวันที่เขาบอกลูกในท้องว่าอย่าดื้อ ขอให้ลูกแข็งแรง คำแรกที่เขาพูดคือ ‘ลูกครับ’
ดินยิ้มมุมปากแล้วขยับเข้ามาหาฉันอีก “แล้วลูกจ๋า?”
“แหวนตั้งเอง ก็มีลูกครับอีกคนเป็นผู้หญิงก็ลูกจ๋า ทำไมเหรอ ดินไม่ชอบเหรอ” ตอนท้องฉันไม่ได้คิดอะไรเลย นอกจากพยายามดูแลตัวเองให้ดีเพื่อให้ลูกแข็งแรง และเผลอคิดถึงดิน
ไม่ได้คิดเอาไว้ว่าลูกชื่ออะไรดี มาคิดเอาตอนใกล้คลอดที่ได้รู้ว่าในท้องคือแฝดชายหญิง ฉันนึกถึงประโยคที่ดินพูดกับลูกครั้งแรกก็เลยเอาชื่อนั้น ส่วนอีกชื่อก็นึกเอาเอง
“ชอบสิ
