“เธอช่วยทำให้เรามีความสุขไปพร้อม ๆ กับเธอและลูกด้วยนะ” งื้อ…. อยากจะกรี๊ดดัง ๆ ด้วยความเขิน แต่ก็ต้องพยายามเก็บอาการ สงวนท่าทีไว้สักหน่อย
“มั่นใจได้ไงว่าแหวนจะเป็นความสุขของดิน”
“เพราะทุกครั้งที่หลับตา และทุกครั้งที่ตื่นนอน แหวนคือคนแรกที่ดินคิดถึงเสมอ ที่ดินต้องยอมห่าง แล้วไม่ยอมหย่า เพราะดินไม่ยอมปล่อยไง แหวนเป็นของดิน เธอเป็นของเรา และจะเป็นของเราไปตลอด เราแม่งโคตรรักเธอเลย แม่ของลูก”
“…” ทั้งเขินทั้งซึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไร แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้แล้วว่าควรจะพูดอะไรกับเขา “ขอโทษนะที่วันนั้นดึงดันขอให้เลิก ขอโทษที่ปล่อยให้แก้ปัญหาเพียงลำพัง ทั้งที่เราควรก้าวเดินไปด้วยกัน”
“ขอโทษทำไม ดินต่างหากต้องขอโทษที่ปล่อยให้แหวนอุ้มท้องเพียงลำพัง ให้เผชิญกับภาระและความเจ็บปวดต่าง ๆ โดยที่ไม่มีดิน แหวนเก่งมากเลยนะที่ผ่านมันมาได้ อยู่ที่สถานบำบัดดินคิดถึงแหวนมาก เป็นห่วงแหวนตลอด ตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้
