“ทำไมคุงแม่เปิดช้าจ๊ะ” เจอคำถามทันทีที่เปิดประตู ก็คือครุ่นคิดหาวิธีกันอยู่นาน แล้วในที่สุดก็ได้คำตอบว่าควรทำยังไง
“คุณแม่เผลอหลับไงคะ” แก้ตัวได้ห่วยมาก
“หลับได้ไงคุงแม่เพิ่งตื่น” ลูกครับเอียงหน้าสงสัย
“ก็คุงแม่โดนปี๋อำไง ปี๋อำทำให้คุงแม่นอนไม่พอ ใช่มะจ๊ะ”
“ค่ะ ใช่เลยค่ะ” ฉันได้แต่กลอกตามองบนกันเลยทีเดียว
“งั้นคุงแม่ไปอาบน้ำนะฮะ เดี๋ยวเยารอในห้อง” พูดพร้อมแทรกตัวเข้ามาพร้อมกันทั้งสองคน ครั้นจะไม่ให้ลูกเข้าห้องก็จะผิดแผก เพราะที่ผ่านมาให้ลูกเข้าได้ตลอด
“ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวแม่รีบอาบเลย” ฉันยิ้มให้ลูกแล้วรีบหอบชุดที่เตรียมไว้เข้าห้องน้ำ
ตู้เสื้อผ้าก็ใหญ่อยู่ อดทนหน่อยนะพ่อ เดี๋ยวแม่จะรีบอาบรีบพาลูกออกไป
ก็ได้แต่คิดในใจแล้วรีบอาบน้ำ
ค่ะ ใช่เลยค่ะ พ่อของลูกแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้า เพราะถ้าเกิดเห็นอยู่ด้วยคงไม่พ้นตั้งคำถามชวนปวดหัว ก็เลยเข้าไปแอบ ก็จะให้ความรู้สึกเหมือนซุกกิ๊กเอาไว้ประมาณนั้
