กลับบ้านเรา

รถมาถึงกำแพงเพชรประมาณหนึ่งทุ่มเพื่อแวะทานอาหาร วันนี้น้องเอื้อโยเยมาก อวิกาเริ่มกังวลปกติลูกสาวเป็นเด็กเลี้ยงง่าย แต่ว่าวันนี้ตั้งแต่นั่งรถออกจากกทม.มาได้ไม่เท่าไหร่ก็ร้องมาตลอดทาง ลดาวัลย์มีช่วงพักราวสิบห้านาทีทานอาหาร เธอจึงโทรหาเพื่อนว่าเดินทางถึงไหนกันแล้ว เจ้าสาวคุยโทรศัพท์ไปด้วยพร้อมกับการทานอาหารเล็กๆ น้อยๆ ไปพลางๆ เธอรอสายอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่พีรยาจะเป็นฝ่ายรับ "มดเป็นไงกันบ้าง ถึงไหนแล้ว" เจ้าสาวถาม “ตอนนี้เหรอเพิ่งถึงกำแพงเพชรน่ะ คงไปถึงลำพูนสักสี่ทุ่มมั้ง” พีรยาตอบ ลดาวัลย์ได้ยินเสียงน้องเอื้อร้องจึงถามว่าหลานเป็นอะไร "อ้าว ละนั่นเสียงน้องเอื้อเหรอ ร้องทำไมเป็นอะไรรึเปล่า" “ไม่รู้เหมือนกัน น้องเอื้อเริ่มร้องไห้ตั้งแต่ออกจากกรุงเทพฯ วันนี้งอแงผิดปกติมาก” พีรยาตอบเธอเป็นห่วงน้องเอื้อเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะทำไง ลดาวัลย์จึงหันมาบอกสามี “หมอสน น้องเอื้อร้องตลอดทางเลยตอนนี้ถึงกำแพงเพชรแล้ว มดบอกร้องตั้งแต่ออกจากกรุงเทพฯ นี่ยังไม่หยุดร้องจะทำไงดี” วสนต์ฟังอย่างเป็นห่วง เขาขอคุยกับอวิกา “อ้อมครับ น้องเอื้อร้องไม่หยุดเลยเหรอ” “ค่ะสน อ้อมกลัวลูกชักไข้ก็ไม่เป็นนะคะ ไม่ปวดท้องแต่ร้องไม่หยุด” น้ำเสียงอวิการ้อนใจ “ลองวิดีโอคอลได้ไหมสน พี่อยากเห็นน้องเอื้อ” คิมหันต์บอกน้องชาย ใจเขาร้อนเป็นไฟ “อ้อม เราวางสายก่อนเดี๋ยวจะคอลไปนะ” วสนต์ตัดสาย หยิบโทรศัพท์ของตนเองมาแทนเปิดโปรแกรมแชท เลือกวิดีโอคอลกับอวิกา อีกฝ่ายกดรับทันที คิมหันต์หยิบโทรศัพท์ไปคุยเอง “อ้อม ลูกตัวร้อนไหม ลองดูใต้ลิ้นหน่อยมีตุ่มไหม ร้อนในไหม” อวิกาไม่มีเวลาบอกปัดเขา ตอนนี้ลูกสำคัญที่สุด หญิงสาวส่องกล้องโทรศัพท์ไปตามจุดที่เขาบอก พบว่าทุกอย่างปกติดี คิมหันต์พูดเรื่อยๆ ถามนั่นถามนี่สักพัก ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าน้องเอื้อเงียบสนิทแล้ว มองคนในจอโทรศัพท์ตาแป๋ว “น้องเอื้อคิดถึงพ่อเหรอที่ร้องไม่หยุด” วสนต์พูด เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าคิมหันต์เพิ่งพบลูกแค่วันเดียว ทำให้น้องเอื้อร้องหาได้ อวิกาตอนนี้นิ่งเงียบยิ่งกว่า และคนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน “น้องเอื้อเงียบนะครับลูก” คิมหันต์พูด ทุกคนเห็นว่าสาวน้อยเริ่มยิ้มได้ “เดี๋ยวพ่อไปหานะลูก น้องเอื้ออย่าร้อง อย่างอแงนะลูกหลับนะคะ” น้องเอื้อพยักหน้า เรียก “พ่อ” คุณมัญชุตาถึงกับร้องไห้เมื่อมาถึงตอนนี้ วสนต์ปิดโปรแกรมแชทลงด้วยใจที่หนักอึ้ง คิมหันต์พูดกับมารดา “ผมขอโทษครับแม่ ผมผิดเอง ถ้าผมไม่ทำร้ายอ้อม น้องเอื้อคงไม่เป็นแบบนี้ ป่านนี้เราคงอยู่ด้วยกันแล้ว” “คนที่ลูกควรจะขอโทษคืออ้อมไม่ใช่แม่ ป่านนี้อ้อมจะคิดยังไง จะเสียใจแค่ไหน เขาอุ้มท้องลูก เลี้ยงลูกมาเองจนถึงตอนนี้ แต่ลูกกลับร้องหาพ่อที่เพิ่งเจอแค่วันเดียว” สิ่งที่คุณมัญชุตาพูดไม่ไกลเกินจริง อวิกามองลูกที่หลับลงได้ในที่สุดในคาร์ซีท เธอกำลังรู้สึกแย่มาก น้อยใจลูกสาวที่ร้องไห้เพราะจะหาพ่อ พ่อที่เพิ่งเจอแค่วันเดียว “แกอย่าคิดมาก น้องเอื้อยังเด็ก ไม่เคยเจอพ่อก็แบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าน้องเอื้อไม่รักแกสักหน่อย” พีรยาจับมือเพื่อนบีบเบาๆ อวิกามาถึงบ้านตอนเกือบสี่ทุ่ม พีรยาและสามีช่วยกันขนของลงมาให้ ในขณะเธออุ้มลูกสาวที่หลับสนิทขึ้นบ้าน “แกโอเคนะอ้อม” พีรยาถามอีกครั้ง “ฮื่อ ขอบใจนะมด กลับเถอะดึกแล้วจะได้พักกัน ขอบคุณพี่ช้างด้วยนะคะ ไปรอบนี้เป็นธุระให้หลายเรื่องเลย” เธอตอบเพื่อนและหันไปขอบคุณสามีของเพื่อนสนิท ไอยเรศยิ้มรับน้อยๆ ไม่ได้ว่าอะไร อวิกาปิดประตูรั้วลงกลอน บ้านหลังนี้เธอซื้อก่อนพีรยาแต่งงานไม่นาน มันเป็นบ้านของคนรู้จักของไอยเรศที่เจ้าของเดิมถูกชะตากับเธอ จึงขายให้ในราคาที่ไม่แพงหญิงสาวจึงใช้เงินในส่วนที่คิมหันต์ให้ไว้ตอนที่หย่ากันซื้อ เนื่องจากเลี้ยงลูกเอง ทำให้เธอไม่อยากกลับไปทำงานประจำ หญิงสาวเลือกที่จะเปิดร้านขายของที่ระลึกให้กับนักท่องเที่ยว โดยที่ได้ทำเลดีเปิดร้านไม่ไกลจากวัดพระธาตุหริภุญชัย สินค้าในร้านมีทั้งส่วนของใช้คืองานผ้าของลำพูนที่ขึ้นชื่อ และเธอต่อยอดนำงานผ้าทอเหล่านั้น มาตัดเย็บเป็นสินค้าที่ระลึกอื่นๆ เช่นที่รองแก้ว ผ้าปูโต๊ะ ผ้าม่าน ส่วนของกินก็มีพวกลำใยอบแห้ง น้ำผึ้ง รวมถึงสินค้าอื่นๆ เช่นตุง โคมแขวน โคมไฟ ร้านของเธอมีขนาดสามคูหา นับว่าเป็นร้านที่ใหญ่พอสมควรในลำพูน เงินที่ลงทุนก็มาจากเงินที่ได้จากการหย่าเอามาจ่ายแล้วก็ยังมีเหลือ โดยที่เธอไม่ต้องใช้เงินตนเองเลยในช่วงสองปีนี้ หญิงสาวถอนใจเมื่อมองลูกสาวที่หลับสนิท อวิกาสังหรณ์ใจว่าต่อจากนี้ชีวิตเธอและน้องเอื้อจะไม่สงบสุขแบบที่ผ่านมา แต่การคิดล่วงหน้าล้วนทำให้ทุกข์มากขึ้น เธอจึงลุกไปอาบน้ำกลับมากอดลูกสาวหลับ ปกติน้องเอื้อจะมีเบาะนอนของตนเอง ที่ตั้งไม่ห่างจากเตียงใหญ่มากนัก มีขอบกันตกเหมาะกับเด็กที่กำลังจะซน แต่วันนี้คนเป็นแม่รู้สึกว่ากำลังจะถูกแย่งลูกไป อวิกาจึงเลือกจะให้น้องเอื้อหลับบนที่นอนกับเธอ